Βουτιά

.
.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο να βλέπεις απο τον ουρανό να αλλάζει χρώματα.

Έχει κρύο στην παραλία σήμερα. Ο ήλιος έχει κρυφθεί εδώ και ώρες. Και ο αέρας έχει δυναμώσει για τα καλά. Οι τελευταίοι θαμώνες παλεύουν να κλείσουν τις ομπρέλες τους. Τα παιδιά τρέχουν να μαζέψουν τα παιχνίδια και τα μικρότερα κουκουλωμένα με πετσέτες περιμένουν μια αγκαλιά να τα σηκώσει και να τα πάει κάπου στεγνά.

Με τα χέρια στους ώμους, σε μια μικρή προσπάθεια να ζεσταθώ, κοιτάζω μπροστά. Ο ουρανός και η θάλασσα στο χρώμα του σκούρου μπλε. Τα κύματα σηκώνονται, θεριεύουν, και ξεσπάνε αφρίζοντας στις πέτρες. Η άμμος με κυκλικές κινήσεις χορεύει γύρω από το σώμα μου. Και εγώ σφίγγω ακόμα πιο πολύ τα χέρια πάνω μου. Σε άλλη περίπτωση δεν θα μου γεννιόταν η επιθυμία να βουτήξω σε αυτά τα αφιλόξενα νερά. Και όμως. Σήμερα κάτι με τραβάει.

Βγάζω τα ρούχα μου και χωρίς δεύτερη σκέψη βυθίζομαι μέσα τους. Η ξαφνική επαφή με το παγωμένο κόβει για μερικά δευτερόλεπτα την αναπνοή μου. Ανεβαίνω στην επιφάνεια. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Και τραβάω πίσω τα μαλλιά που έχουν καλύψει τα μάτια μου. Άλλη μια εισπνοή και πάλι μέσα.

Τι ήσυχα που είναι εδώ κάτω. Γαλήνια. Πόσο διαφορετικά από τον έξω κόσμο. Μια απίστευτη ηρεμία περιβάλλει τον χώρο. Νιώθω το κορμί μου ευέλικτο και ανάλαφρο. Σαν να είμαι για πρώτη φορά κυρίαρχός του. Αγγίζω τον βυθό και αφήνω εικόνες να γεμίσουν τα μάτια μου…

… ένα αγνό χαμόγελο παιδιού που ήρθαν να το επισκεφτούν. Μια γυναίκα να φωνάζει για τα μωρά που έχασε. Ένα δαχτυλίδι και μια υπόσχεση αγάπης και αφοσίωσης. Ένα πιάνο στη μέση της σκηνής. Δυο μάτια να κοιτάζουν με λαχτάρα τον κόσμο. Μια αγκαλιά στην μέση του πουθενά. Ένα παιδί να φωνάζει συγνώμη. Ένα δέντρο γεμάτο καρπούς. Και δυο χέρια να τους μαζεύουν. Ένα ‘σ’αγαπώ’ χαραγμένο στα χείλη. Ένας άντρας στην γωνιά του δρόμου να ζητιανεύει λίγη σημασία. Λεκιασμένες μπλούζες. Σκισμένα δάχτυλα. Λυγισμένοι εγωισμοί. Ένα ‘ευχαριστώ’ ζωγραφισμένο στα μάτια. Μια λάμψη ευτυχίας. Ένα δάκρυ. Μια απογοήτευση κλειδωμένη στον λαιμό. Ένα ντουέτο δίχως όργανα. Ο ήχος των ντραμς βγαλμένος από ένα χέρι και ένα στόμα. Μια φωτογραφική μηχανή ακουμπισμένη στο γρασίδι. Ένα απλωμένο χέρι. Μια κόκκινη χάντρα. Ένα τραγούδι που μιλάει για ψαράδες. Ένα αυθόρμητο ‘σου άρεσε?’ .Ένα πολύχρωμο φόρεμα. Ένα ζευγάρι τακούνια δίπλα σε ένα ζευγάρι παντόφλες. Μια κιθάρα. Μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Ένα ‘θέλω’ ριζωμένο στο στήθος. Ένα γκρίζο σύννεφο αποφάσεων μέσα στο κεφάλι. Που όσο περνάει ο χρόνος μεγαλώνει…


Και οι εικόνες συνεχίζουν να κατακλύζουν το ‘είναι’ μου.

Και όλο απομακρύνομαι από την ακτή.

Και ο αέρας μου τελειώνει.


Πρέπει να βγω.

Βαρκάδα

.
.

...και καθώς οι βαρκάρηδες ρίχναν τα δίχτυα τους

.

στα βαθιά νερά του έρωτα

χαμόγελα αλιεύαν και μικρές ηδονές

σαν πολύχρωμα εύθραστα κοχύλια

που τα φυλάς προσεκτικά στην χούφτα σου

μην τα χαλάσεις...

.

.

...και στα ηλιοκαμμένα κορμιά η αλμύρα κολούσε σαν χάδι

δίνοντας γεύση και άρωμα στα φιλιά

πότε άγγιγμα απαλό

πότε δυνατό σαν έναν άνεμο

που σε παρασέρνει...

.

.

...και το νερό βρέχωντας τα γυμνά πόδια απο τους αστραγάλους

.

μέχρι τα γόνατα

ξεχείλιζε απο λέξεις και νότες

που ανέβαιναν παιχνιδιάρικα στα αυτιά

καίγοντας τα μάτια

και κουρνιάζοντας βαθιά στην καρδιά...

.

.

.

.

.

.

...και οι γλάροι φύλακες-άγγελοι στο γαλάζιο

ίσκιο έκαναν με τα φτερά τους

στους δυο εραστές

που αποκαμωμένοι

αποκοιμήθηκαν αγκαλιά

πάνω στους κάβους ...

.

.

.

Κύκλοι

.
.

Και κάθε μέρα γεννίεσαι.Και πεθαίνεις.Και μετά γενιέσαι ξανά.Παίρνεις τις στάχτες σου και φυσάς ζωή.Και το 'τίποτα' γίνεται 'κάτι'.Και το χώμα γίνεται οντότητα.Και παίρνεις μορφή.Και αποκτάς ψυχή.Και ανακαλύπτεις απο την αρχή τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου.Τις ανασφάλειες σου και την αντοχή να διεκδικήσεις τα ' θέλω ' σου.

Και ερωτεύεσαι ξανά.Και γελάς.Και πονάς.Και κλαις.Και εκπλήσσεσαι καθώς βλέπεις μια χούφτα κεράσια να χρωματίζει τα χέρια σου.Τα χείλη σου.Την καρδιά σου.Και αναρωτιέσαι για το πως το μπλε του ουρανού γίνεται μωβ.Και λευκό.Και κίτρινο.

Και απο πηλός γίνεσαι πέτρα.Και σκληραίνεις.Και χτίζεις τείχη ψηλά γύρω σου.Και δεν αφήνεις κανέναν να τα περάσει.Απο φόβο.Μην χάσεις πάλι την ψυχή σου.Και μείνεις άδειος.Κενός.Αλλά δεν καταλαβαίνεις οτι την ψυχή την χάνεις.Και την βρίσκεις.Κάθε φορά που ανατέλει.Και δύει ο ήλιος.

Και αρκεί μόνο ένα τραγούδι.Ένα βλέμμα.Ή ένα δάκρυ.Για να γκρεμίσουν τα τείχη που με τόσο κόπο έφτιαξες.Να τα διαλύσουν και να σε αφήσουν εκτεθειμένο.Να σε αφήσουν εκτεθειμένο σ'αυτόν τον απέραντο κύκλο.Σ'αυτόν τον κύκλο που λέγεται ζωή.

Ζωή.

.

.

.

Θέλω

.
.



.
.
Θέλω να γύρω το κεφάλι μου στο στήθος σου.Να χαθώ στις θάλασσες των ματιών σου.Να αφήσω το κορμί μου στα χέρια σου.Και να αισθανθώ το άγγιγμά σου ως τα βάθυ της ψυχής μου.Θέλω να μυρίσω το άρωμά σου στο δέρμα και στα ρούχα μου.Να νιώσω την ασφάλεια της αγκαλιάς σου.Και την ζεστασιά του 'είναι' σου.Θέλω να ακούσω την απαλότητα της φωνής σου.Την κάθε συλλαβή που βγαίνει απο το στόμα σου.Θέλω να ακούσω να ψελλίζεις το όνομά μου.Και να δω εμένα μέσα σου.Και εσένα μέσα μου.Θέλω να χυθώ στον ωκεανό του γέλιου σου.Και να τραφώ απο τα χείλη σου.Να πάρω δύναμη απο το χαμόγελό σου.Και κουράγιο απο το βλέμμα σου.Να γυρίσω γύρω απο σένα.Και να φωτογραφίσω το κάθε σημείο του κορμιού σου.Θέλω να γευτώ την ανάσα σου.Και να πιω απο τα δάκρυα σου.Να ταξιδέψω με τα όνειρα σου.Και να τα κάνω επιτέλους πραγματικότητα.Να τους δώσουμε ζωή. Μαζί.

.

.

Old stories

.
.

Μια φωτογραφία παλιά.Ένα ξεχασμένο άρωμα.Και ένα φθαρμένο καπέλο είναι αρκετά για να ξυπνήσουν μνήμες.

Ξαπλωμένη στην κούνια ανάμεσα στα δέντρα.Αποκοιμιέμαι με τον ήχο των τριζώνων και το κελάηδισμα των πουλιών.Το βιβλίο ακουμπισμένο πάνω μου.Το κρατάω με τα δυο μου χέρια.Και ταξιδεύω στις εικόνες του.Πάλι κοιμήθηκε στην κούνια.Μια κουβέρτα καρό με αγκαλιάζει και ένα χέρι βγάζει μια μπούκλα που έχει πέσει στο πρόσωπο μου.

Παραμονή Χριστουγέννων.Ψάχνω μέσα στο σπίτι να βρω τα κρυμμένα δώρα.Ανοίγω τις ντουλάπες.Κοιτάζω κάτω απο τα κρεβάτια.Τρυπώνω στο πατάρι.Πουθενά.Δεν θα κοιμηθώ σήμερα.Θέλω μια φορά να καταφέρω να δω πως μπαίνουν τα δώρα μαγικά στο δωμάτιο μου το βράδυ.Και όταν ανοίγω τα μάτια μου το πρωί τα βλέπω όλα γύρω μου.Μικρά και μεγάλα πολύχρωμα κουτιά.Ναι!Τώρα είναι η ώρα.Κοίτα!Αυτό που ήθελα!Τώρα μπορώ να κοιμηθώ.Χαμογελαστή.

Πίσω απο τα σκηνή κοιτάζω τον κόσμο που περιμένει.Παντού σκοτάδι και ένας μεγάλος προβολέας στο πιάνο.Ήρθε η ώρα και εγώ δειλιάζω.Ξέρετε..δεν θέλω να βγω..Ένα σπρώξιμο στην πλάτη και ένα παραπάτημα.Μια κόκκινη υπόκλιση με το βλέμμα χαμηλωμένο και οι χτύποι της καρδιάς να διαλύουν την ησυχία.Τραβάω το σκαμπό και κάθομαι.Το δεξί μου πόδι στο πετάλι.Τα χέρια μου αγγίζουν τα πλήκτρα.Ένα μικρό μουρμούρισμα της μελωδιάς.Μια βαθιά εισπνοή.Και...

Στο αεροπλάνο.Κρατάω σφιχτά το χέρι της γιαγιάς μου.Προορισμός Ισπανία.Πάω να συναντήσω τους γονείς μου.Έχω ένα χρόνο να τους δω.Όταν με άφησαν δεν μίλαγα και ίσα που κατάφερνα να κάνω μικρά βήματα.Αυτοί είναι!Πήγαινε!Τρέχω με το μακρύ καινούργιο κόκκινο παλτό μου και περνάω κάτω απο την μπάρα.Δυο χέρια με σηκώνουν και άλλα δυο με αγκαλιάζουν.

Κοριτσάκι μου!Τι όμορφα που μυρίζεις!

Είναι επειδή έκανα μπάνιο μπαμπά...

Αγάπη είναι...

.
.
.

αγάπη είναι...

.

.

.

.

ενα μικρό δωμάτιο

.

.

.

.

να γίνεται ο κόσμος ολόκληρος

.

.

.

.

.

.

.

.

Εικόνες

.
.

Με το αυτοκίνητο τρέχω στην εθνική.Το πόδι καρφωμένο στο γκάζι μέχρι το τέλος του.Το κοντέρ δείχνει 180 και η στροφή μου κλείνει περιπαιχτικά το μάτι.Δεν χωράει το φρένο τώρα.Τα χέρια στο τιμόνι σφιχτά.Τα πόδια ενωμένα.Ένα μικρό κράτημα της αναπνοής.Και ένας στιγμιαίος πόνος στο στομάχι.Θα τα καταφέρω?

Απλώνω τα χέρια μου στον ουρανό.Γυρίζω γύρω,γύρω,γύρω,γύρω...μέχρι να ζαλιστώ.Και μετά απο την άλλη.Και γελάω.Και νιώθω την ευτυχία να σκαρφαλώνει στο σώμα και να γαργαλάει την άκρη της μύτης μου.

Στην κούνια.Πηγαίνω ψηλά.Όλο και πιο ψηλά.Γέρνω το κορμί μου προς τα πίσω και αφήνω τον άνεμο να μου χαιδέψει τα μαλλιά και το πρόσωπο.Πράσσινο και γαλάζιο.Γη και ουρανός.Και εγώ να σε ψάχνω.

Καθισμένη στο παγκάκι με τα πόδια σταυρωτά στο στήθος.Μπροστά μου η θάλασσα.Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στο άρωμα.Και στο τραγούδι της.Μια βαθιά εισπνοή και ένα δάκρυ που σκουπίζω αποφασιστικά πριν προλάβει να κυλήσει.

Παλιά σοκάκια.Ερειπωμένα σπίτια.Εγκατατελειμένα κτίρια.Ζωές ανθρώπων.Δάκρυα,χαμόγελα και αναμνήσεις χορεύουν στα συντρίμμια σαν φαντάσματα.Και ανάμεσα τους εγώ.Να γυρεύω εμένα.Μήπως με ξέρει κανείς?

Μικρό κορίτσι με χρυσά κυκλάκια για μαλλιά και ένα άσπρο φόρεμα.Τρέχω.Απο αγκαλιά σε αγκαλιά.Απο ασφάλεια σε ασφάλεια.Κοιτάζω με λαχτάρα τα μάτια.Χαμογελάνε?Ναι...χαμογελάνε...Όλα θα πάνε καλά τότε

Όλα θα πάνε καλά...

Με αγαπάνε ακόμα...

Καλημέρα

.
.

Ανοίγω τα μάτια και πετάγομαι απο το κρεβάτι.Χωρίς χουζούρεμα και νάζι αυτή την φορά.Να ξεφύγω απο τα όνειρα της χθεσινής νύχτας,όσο πιο γρήγορα μπορώ.Τα παίρνω βεβιασμένα,φοράω τις παντόφλες μου και βγαίνω στο κήπο.Παίρνω το μεγάλο φτυάρι,ανοίγω μια τρύπα,τα πετάω μέσα και την κλείνω καλά.Ουφ.Τελείωσε και αυτό.Δεν θα με ενοχλήσουν τώρα απο εκεί.

Μπαίνω μέσα στο σπίτι,βγάζω τις παντόφλες και τις κάλτσες μου,να μπορώ να αισθάνομαι το πάτωμα γυμνό,και βάζω λίγο γάλα στο μπρίκι.Στον τοίχο,κάτω απο τις χρωματιστές μαργαρίτες,κρέμεται η κούπα μου.Δυο κουταλάκια σοκολάτα και 1/3 amaretto.

Κάθομαι οκλαδόν στο κρεβάτι και παίρνω στα χέρια μου το ζεστό κατασκεύασμα.Ένας ηλεκτρισμός περνάει απο τα δάχτυλα μέχρι τους ώμους και την πλάτη.Το πλησιάζω στο προσωπο και αφήνω την μυρωδιά να ερεθίσει την μύτη και να κλείσει τα βλέφαρα.Εισπνοή.Μια καυτή γουλιά κατεβαίνει απο τον λαιμό και απλώνεται σε όλο το κορμί.Ηδονικά.

Περνάω την γλώσσα απο τα χείλη μου και αφήνομαι στην απόλαυση του ζεστού και του υγρού.

Αυτά τα λεπτά είναι μόνο δικά μου.

.

Μετά η μέρα ας φέρει ότι θέλει...

Τα βραδυνά μου

.
.

Έξω αστράφτει.Και εγώ φοβάμαι.Ο κρότος και η ξαφνική λάμψη μέσα στο σκοτάδι πάντα με έκαναν να πετάγομαι.Και να ψάχνω κάποιο ασφαλή μέρος για να κουρνιάσω.Μόνη απόψε.Και το σπίτι φαντάζει πολύ μεγάλο για να χωθώ μέσα του.Αγκαλιάζω τα πόδια με τα χέρια μου και μένω κουλουριασμένη στην μιαν άκρη του κρεβατιού.

Μου αρέσει το καινούργιο μου σπίτι.Είναι ήσυχο.Ζωγραφισμένο με τα δικά μου χρώματα και σκεπασμένο με τις νότες μου.Μου αρέσει να πηγαίνω απο δωμάτιο σε δωμάτιο και να το παρατηρώ.Πως έχω σχηματίσει το καθενα.Και πως θα μπορούσα να το αλλάξω για να γίνει πιο πολύ δικό μου.Μου αρέσει ο μεγάλος μου κήπος.Και που βλέπω τα δέντρα και τα λουλούδια όταν ξυπνάω.Μου αρέσει και το βράδυ.Που τα φώτα φωτίζουν τους μικρούς νάνους και μου θυμίζει κάτι απο παραμύθι.Μου αρέσει ο καφές τοίχος πάνω απο το πιάνο.Και η προοπτική να τον γεμίσω με τα πτυχία μου.Μου αρέσει η άσπρη βιβλιοθήκη μου με τα μάυρα σχεδιαράκια(και όχι σχεδιάκια).Και ο τρόπος που έχω τοποθετήσει τα βιβλία μου.Μου αρέσει η κουζίνα μου που είναι μεγάλη και μου επιτρέπει να κάνω ελεύθερα τις αλχημείες μου.Μου αρέσει που το μπάνιο μου είναι ψιλοτάβανο και έχει και ντουζιέρα.Έτσι μπορώ επιτέλους να κάνω μπάνιο χωρίς χέρια.

Μου αρέσει να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων όταν είναι ερωτευμένοι.Έχουν μια άλλη όψη.Φωτεινή.Τα μάτια τους λάμπουν και το χαμόγελό τους στάζει μέλι.Όλες οι κινήσεις τους γίνονται αέρινες και τα λόγια τους ρέουν απο μέσα σαν ποίημα κρυφό.Φυλαγμένο χρόνια πολλά.Περιμένοντας το κατάλληλο άτομο να το ξεκλειδώσει και να το διαβάσει.

Δεν μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους θυμωμένους.Τα χαρακτηριστικά τους είναι σκληρά και ασχημαίνουν.Μια πικρή μυρωδιά αναδύεται απο το δέρμα τους.Και τα λόγια τους τσακίζουν και ματώνουν.

Δεν είπα ποτέ οτι είμαι καλός άνθρωπος.Δεν πιστέυω οτι είμαι.Ούτε οτι αξίζω την αγάπη κανενός.

Περίεργες οι σχέσεις των ανθρώπων.Περίεργες και ευαίσθητες μαζί.Εύθραυστες.Εκεί που οι δύο γίνονται ένα.Στο σώμα και στην σκέψη.Κάτι γίνεται.Και όλα διαλύονται.Και γίνονται δυο ξένοι.Δυο ξένοι που ούτε ένα βλέμμα μπορούν να ανταλάξουν.

Ποτέ δεν μου άρεσε να χάνω ανθρώπους.Να κερδίζω ναι.Ποτέ να χάνω.Είναι κάτι που θα μπορούσε να με σκοτώσει.Δεν ξέρω γιατί πληγώνομαι τόσο εύκολα.Δεν μου αρέσει να είμαι τόσο αδύναμη.Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.Μερικά πράγματα τα έχεις και δεν μπορείς να τα ξεφορτωθείς.Και εκεί πάει αυτό που λένε οτι πρέπει να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι.Και όπως μου είπε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο,τον εαυτό σου δεν πρέπει να τον αγαπάς μόνο όταν είναι καλά.Αλλά και όταν κάνει λάθη και όταν έχει αδυναμίες και ανασφάλειες.Εκεί χρειάζεται περίθλαψη.

Και καλή η θεωρία.Στην θεωρία όλοι είμαστε καλοί.Ειδικά στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους.Στην πράξη χωλαίνουμε.Εκεί είναι τα δύσκολα.Και εκεί ξεχωρίζουν οι πέτρες απο τα διαμάντια.

.

.

Γκρίζες και σήμερα οι σκέψεις μου.Αναμειγμένες με την βροχή και το αλκοόλ.Σφίγγω πιο πολύ τα πόδια στο σώμα μου και παρατηρώ τις καμπύλες που σχηματίζουν τα σεντόνια γύρω μου.Και σε κάθε μου κίνηση αλλάζουν.Αυτή θα είναι η παρέα μου για απόψε.

Καληνύχτα

.

.

.

.

.
.

Με το πρόσωπο κολημένο στο τζάμι,παρακολουθώ τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν πάνω του και να στέκουν εκεί σαν μικρά ακατέργαστα διαμάντια.

Μια βαθιά εκπνοή και όλα θολώνουν.Ζωγραφίζω στο άσπρο πλαίσιο σχήματα με την άκρη του δαχτύλου μου.Και με μια εισπνοή τα εξαφανίζω.Μετά εκπνέω και είναι εκεί.Μαγικά.Και πάλι απο την αρχή.Όπως κάνω με τις σκέψεις μου.

Κρυμμένος είναι ο ήλιος σήμερα.

Και μαζί με αυτόν και το χαμόγελό μου.

Στέκομαι όρθια στο καθρέπτη και φανερώνω την γύμνια μου.Κοιτάζω αυτό που τόσο επιθυμείς να δεις.Και δεν μπορείς.Όλες τις γωνίες και τα απόκρυφα σημεία του.Τα βουνά,τις χαράδρες,τις θάλασσες.

Πόσο μακριά αισθάνομαι απο το σώμα μου.Πόσο διαφορετική νιώθω μέσα του.Ένα δοχείο που μ'έχει φυλακισμένη.Και μέρα με την μέρα φθείρεται.Και κάθε μέρα εγώ γεννιέμαι.

Θα ήθελα να σκεπαστώ μ'εναν μακρύ φαρδύ μανδύα.Να μην διαγράφεται καμμιά καμπύλη του κορμιού μου.Να βγω να περπατήσω ανάμεσα στους ανθρώπους και κανείς να μην με αντιλαμβάνεται.Αόρατη στο πλήθος.

Να νιώθω μόνο εμένα και τον αέρα που έρχεται απο κάτω μου. Και βγαίνει απο μέσα μου.

Κρύφθηκε ο ήλιος σήμερα.

Και η αναπνοή μου γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Χορεύοντας πάλι...

.

.
.

Ακροβατώντας στην άκρη του γκρεμού

Μ'ένα τριαντάφυλλο στο στήθος γαντζωμένο

Στάζοντας μέλι σ'ανυποψίαστους θεούς

Και ένα τραγούδι ίσως παραπονεμένο




Χορεύω πάλι με τους ώμους μου γυμνούς

Και ένα χαμόγελο στα χείλη απλωμένο

Σκορπώντας άρωμα απο κόσμους μακρινούς

Και μια δροσιά απο κάποιον κήπο ξεχασμένο




Ψέλλνοντας ήρεμους μελωδικούς σκοπούς

Μ'ένα βιολί ξεθωριασμένο απο τον χρόνο

Να 'ρθω ένα βήμα πιο κοντά στους ουρανούς

Μήπως μπορέσω να απαλύνω πια τον πόνο

.

Μακριά απο ξύλινα τοπία και καιρούς

Αποκοιμιέμαι σ'ένα σύννεφο επάνω

Αφήνω πίσω μου συντρίμμια και καημούς

Και ένα δάκρυ ας κυλήσει παραπάνω

Sweet nap

.
.

.

.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο

.

απο το να

.

κοιμάσαι

.

.

και να

.

.

.

.

ξυπνάς

.

.

.

με αυτόν που αγαπάς

.

.

.

.

.

Αφήνω ένα χαμόγελο και φεύγω...

.
.

Αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει με σένα.Κάθε φορά που το ακούω νομίζω οτι βρίσκομαι στην αγκαλιά σου,έξω στο μπαλκονάκι,σκεπασμένοι μ'ενα σεντόνι να περιμένουμε να βγει το φεγγάρι.

Ένας χρόνος πέρασε σχεδόν απο την πρώτη μας βόλτα στην Αθήνα.Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα στο πλακόστρωτο.Ο αέρας έπαιρνε πίσω τα μαλλιά και το μπουφάν σου.Με κοίταξες με μάτια λαμπερά και είπες οτι έχω το πιο υπέροχο χαμόγελο που έχεις δει.Εγώ κοκκίνησα και έσκυψα το κεφάλι.Μιλούσαμε για ώρες,πίνοντας κρασί και καταλήξαμε αγκαλιασμένοι να παραπατάμε στα σοκάκια.

Απο τότε περάσαμε πολύ όμορφες στιγμές.Μοιραστήκαμε γέλια.Δάκρυα.Αγωνίες.Πειράγματα.Βουτιές. Γαγραλητά.Μουσική.

Στάθηκες ο άνθρωπος που χρειαζόμουν και με βοήθησες να στηριχτώ στα πόδια μου.

Με έμαθες να βρίσκομαι μόνη στο σκοτάδι και να προχωράω μέχρι να φτάσω στο φως.

Να κρατάω την αναπνοή μου κάτω απο το νερό και να βγαίνω πάλι στην επιφάνεια αλάβωτη.

Να απολαμβάνω το παγωτό και τα παγάκια με διαφορετικούς τρόπους.

Να χάνω τα ρούχα μου και να μην με νοίαζει.

Να κοιτάω τον άλλον στα μάτια όχι μόνο όταν του μιλάω.Αλλά και όταν κλαίω.Και όταν φοβάμαι.Και όταν κάνω έρωτα.

Να εμπιστευτώ ξανά τους ανθρώπους.

Και να πιστέψω οτι μπορεί κάποιος να με αγαπήσει αληθινά.

Για αυτό που είμαι.Μόνο για αυτό.

Συγνώμη αν εγώ...

Ξέρεις.

Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο.

Θυμάσαι?Εκείνο το βράδυ σπίτι σου?Σε κοίταξα και σου είπα πόσο πολύ θα ήθελα να διάβαζες τις σκέψεις μου.Και εσύ τις βρήκες.Μια προς μια.Όλες.Και εγώ χαμογέλασα και δάκρυσα μαζί.Και εσύ μου σκούπισες τα δάκρυα με τα μαλλιά και τα χείλη σου.

Δεν είναι το τέλος.

Όχι.

Είναι απλώς μια αρχή.Μια νέα αρχή για να κάνουμε την σχέση μας ακόμα πιο όμορφη και δυνατή.

Ξέρεις οτι σ'αγαπάω ε?

Το ξέρεις.

...

Ένα χαμόγελο σαν ένα βράδυ στην βροχή.

Καθισμένη ασφαλής στην μέση του πουθενά.Τυλιγμένη σ'ένα ζεστό άγγιγμα.

Με τα μάτια κλειστά να ακούω το θρόισμα των φύλλων και να αφουγκράζομαι τον αέρα.

Και οι ωρες περνούν σαν ταξιδιάρικα πουλιά.Που τα βλέπεις μια στιγμή και ύστερα χάνονται στον ορίζοντα.

Οι πρώτες σταγόνες της βροχής κάνουν την εμφάνιση τους στο παγωμένο πρόσωπο.Και κυλάνε πάνω του.Σαν χάδι.

Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάω τον ουρανό.Τα σύννεφα τον έχουν αγκαλιάσει.Και μοιάζει σαν να 'ναι μέρα με γιορτή.

Βγάζω τα παπούτσια μου και αφήνω τα γυμνά μου πόδια να νιώσουν το χώμα που όσο περνάει η ώρα υγραίνεται.

Βουλιάζω μέσα του.Και αφήνω όλο το κορμί μου να νιώσει την ηδονή που του προσφέρει.

Χωρίς σκέψεις.

Μόνο αισθήσεις.

Η βροχή δυναμώνει.Και εγώ χορεύω.

Όλο και πιο γρήγορα.

Σαν το παιδί που ανακαλύπτει την ζωή.

Και την ρουφάει αχόρταγα.Μην αφήνοντας στιγμή να χαθεί ανεκμετάλευτη.

Και νεράιδες μαζεύονται γύρω μου οι μνήμες.

Με πιάνουν απο τα χέρια και χορεύουν μαζί μου.

Και γελάμε.

Μόνο γελάμε.

Και είναι ένα γέλιο καθαρό.Που βγαίνει ανόθευτο απο τα βάθη της ψυχής.

Δεν με ενδιαφέρει να χαθώ απόψε.

Να γίνω ένα με το χώμα.Το νερό.Την μουσική.

Που γεμίζει το άπειρο και σε παρασέρνει μαζί της.

Δεν με ενδιαφέρει να χαθώ απόψε.

Να γίνω σιωπή.

Αέρας.

Ή μια απλή ανάμνηση.

Μιας ξεθωριασμένης φωτογραφίας.

Καλημέρα!

.
.
.
.

...και όπως συνηθίζω να μου ψιθυρίζω τα βράδυα...

..αύριο είναι η πρώτη μέρα

....της καινούργιας σου ζωής

Βραδυνές ανεπάρκειες

.
.

Απόψε πίνω

Πίνω για ένα ακόμα βράδυ που είμαι σπίτι.
Για άλλη μια φορά που είμαι εγκλωβισμένη στις επιλογές μου
Για σένα που πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό αντί να καταλαγιάζει, γίνεται κάθε μέρα και πιο οδυνηρό

Πίνω απόψε

Για την ανεπάρκεια μου να κάνω το σωστό
Για την ανικανότητα μου να μείνω μόνη
Για την αδυναμία μου να σε βγάλω από το μυαλό μου
Για την ντροπή που θα έπρεπε, αλλά δεν νιώθω

Για τις ανασφάλειές μου
Για την έλλειψη αυτοπεποίθησης
Και τον υποβιβασμό μου

Πίνω γιατί υπάρχουν φορές που δεν με αντέχω νηφάλια
Που θέλω να ξεριζώσω από μέσα μου εμένα και να με νεκρώσω
Να σφίξω δυνατά με το χέρι την καρδιά μου μέχρι να σταματήσει να χτυπάει

Απόψε πίνω

Για την ανάγκη μου για μια αγκαλιά
Και που κανείς δεν βρίσκεται να την δώσει χωρίς αντάλλαγμα
Για τα δάκρυα που έχουν παγώσει στις άκρες των ματιών μου και δεν κυλάνε
Για το κόμπο που έχει σφηνωθεί στο στήθος

Για την απόρριψη που δίνω και δέχομαι
Για την απόκρυψη της αλήθειας που πνίγει
Για αυτά που θέλω και δεν θα γίνουν ποτέ
Για το παρελθόν που δεν μπορώ να διαγράψω

Πίνω απόψε

Γιατί κουράστηκα να νιώθω μόνη μέσα στον κόσμο

Γιατί σιχάθηκα να βλέπω τους ανθρώπους να φεύγουν απο κοντά μου

Γιατί δεν αντέχω άλλο να νιώθω μέσα μου μισή

Γιατί αισθάνομαι αναλώσιμη

Και αυτό με τρομάζει

Αγγίγματα

.

.

Αγγίγματα...

που πόθησες

που ένιωσες

που λάτρεψες

που μίσησες

στον λαιμό

στην πλάτη

στους γλουτούς

στις άκρες των δαχτύλων

απο τον εραστή

απο την μητέρα

απο ένα παιδικό χέρι

απο έναν άγνωστο

ερωτικά

αγχωμένα

απαλά

διεκδιτικά

που γεύτηκες

που ονειρεύτηκες

που έγιναν

που θα γίνουν

που πόνεσαν

που ερέθισαν

που δάκρυσαν

που έκαψαν

απρόσμενα

αμήχανα

θελητά

λυτρωτικά

Αγγίγματα...

που όπως και αν γίνουν

γεμίζουν ζωή

Μια φορά και έναν καιρό...

.
.

Μια φορά και έναν καιρό και ακόμα περισσότερο, υπήρχε μια όμορφη και μεγάλη πόλη χτισμένη στα ανατολικά της Ονειροχώρας. Εκεί ζούσε ένας παιχνιδοποιός που έφτιαχνε τις ωραιότερες κούκλες του κόσμου. Όλες ήταν αψεγάδιαστες. Φτιαγμένες με τα καλύτερα υλικά. Ντυμένες με τα ακριβότερα υφάσματα. Συνοδευόμενες από τα πιο φανταχτερά ονόματα. Όλοι οι άρχοντες και οι ευγενείς της χώρας ερχόντουσαν στον παιχνιδοποιό και έδιναν χρήματα πολλά για να αποκτήσουν τις τόσο υπέροχες και τέλειες κούκλες που έφτιαχνε.
.

Μια μέρα, καθώς ο παιχνιδοποιός κρατούσε στα χέρια του το τελευταίο του δημιούργημα και του έδινε πνοή, ακούστηκε ένας δυνατός κρότος έξω από την πόρτα του. Τρόμαξε. Το χέρι του κουνήθηκε. Και.. Τι τρομερό! Μια σταγόνα χρώματος ξέφυγε από το πινέλο δημιουργώντας ένα μικρό σημαδάκι ακριβώς κάτω από το μάτι της όμορφης κούκλας του. Προσπάθησε να το διορθώσει αλλά ήταν πια αργά. Το σημάδι φαινόταν σαν δάκρυ στο πρόσωπο της. Ποιος θα ήθελε μια κούκλα που δακρύζει? Οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν χαμογελαστά πρόσωπα. Χαρούμενα. Να καλύπτουν την δικιά τους μελαγχολεία. Η κούκλα δεν μπορούσε να πουληθεί έτσι. Ήταν παντελώς άχρηστη. Της έδωσε το όνομα Αδιαφορία και την παράτησε με έναν μορφασμό στο περβάζι του παραθύρου του.
.

Ο χρόνος περνούσε. Ο παιχνιδοποιός συνέχισε να φτιάχνει και να πουλάει όμορφες και χαμογελάστες κούκλες. Η Αδιαφορία σιωπήλη στεκόταν πάντα στο περβάζι του παραθύρου. Ποτέ δεν της έδινε σημασία. Ήταν η απόδειξη ότι είχε κάνει λάθος. Και δεν του άρεσε αυτό. Σε ποιον αρέσει άλλωστε να παραδέχεται τα λάθη του και να τα κοιτάει κατάματα?
.

Ένα πρωινό, ο παιχνιδοποιός πετάχτηκε στο διπλανό μαγαζί να αγοράσει λίγο κόκκινο χρώμμα που του τελείωσε, αφήνοντας στο μαγαζί μόνο του τον Σταχτύ, τον γάτο του. Ο Σταχτύς άλλο που δεν ήθελε να σεργιανίζει χωρίς ενόχληση στο πολύχρωμο εργαστήρι του αφεντικού του. Μ’ ένα πήδο φτάνει στο ανοιχτό παράθυρο και πλησιάζει την Αδιαφορία. Ποτέ δεν την συμπάθησε αυτή την κούκλα. Είχε κάτι. Κάτι που τον ενοχλούσε. Χώνοντας τα μουστάκια του στα μαλλιά της και με μια ελαφριά κίνηση του κεφαλιού του, ρίχνει την Αδιαφορία στο χώμα. Μακριά από τα δικά του εδάφη.
.

Εκείνη την ώρα, έτυχε να περνάει με το καφασάκι του ο κ.Αντρέας. Ένας άντρας φτωχός, που έφτιαχνε τα παπούτσια των περαστικών. Η γυναίκα του είχε φύγει στην γέννα και αυτός έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να μην λείψει η φροντίδα και η τροφή στην κορούλα του. Καθώς λοιπόν έψαχνε τόπο να αράξει τα εργαλεία του, βλέπει κάτι να γυαλίζει μέσα από μια λακούβα λάσπη. Βάζει τα χέρια του μέσα, το σηκώνει και το σκουπίζει προσεκτικά. Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ήταν μια κούκλα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πάρει κάποιο παιχνίδι στην κόρη του. Και τώρα; Κρατάει στα χέρια του το πιο όμορφο που είχε δει ποτέ του. Την καλύπτει με το παλτό του και τρέχει χαρούμενος σπίτι. Σήμερα θα είχαν γιορτή.
.

Ο παιχνιδοποιός επέστρεψε στο εργαστήρι του και συνέχισε να φτιάχνει τις παραγγελίες του. Ξαφνικά κρύωσε. Σαν ένας παγωμένος αέρας να έχει καταλάβει όλο τον χώρο. Έριξε μερικά ακόμα ξύλα στην φωτιά και κάθισε στην μεγάλη πολυθρόνα του. Και όμως. Δεν μπορούσε να ζεσταθεί. Αισθανόταν την απώλεια να του καίει τα ρουθούνια και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί. Πήγαινε πάνω –κάτω στο δωμάτιο προσπαθώντας να βρει την λύση. Μέρες ολόκληρες. Δεν είχε διάθεση να φτιάξει άλλες κούκλες. Ούτε να ακούει τα φιλοφρονήματα των ευγενών. Ήθελε μόνο να διώξει αυτό το περίεργο και πρωτόγνωρο συναίσθημα από μέσα του. Ώσπου. Το κατάλαβε. Γύρισε αργά προς το μέρος του παραθύρου και έμεινε ακούνητος. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Την είχε χάσει. Για πάντα
.

Ο κ.Αντρέας μπαίνει φουριόζος μέσα στο σπίτι και σηκώνει ψηλά το ξανθό κοριτσάκι του που έπαιζε με ένα κουτάλι και μια μικρή κατσαρολίτσα. Την αφήνει κάτω. Κάνει μια βαθία υπόκλιση βγάζοντας το φθαρμένο του καπέλο. Και της παρουσιάζει με μια θεατρινίστικη φιγούρα το απόκτημα του. Η μικρή νόμιζε ότι έβλεπε όνειρο. Δάκρυα χαράς άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπο της. Αγκάλιασε με δέος την όμορφη κούκλα της. Και την ονόμασε Πολύτιμη

Χωμάτινος

.
.

Στο λεωφορείο μια γυναίκα προσπαθεί να μείνει όρθια.Με ίσια την πλάτη.Κορδωμένη.Ρουφώντας την κοιλιά.Κοιτώντας δεξιά και αριστερά.Μην τυχόν είδε κανένας ότι παραπάτησε στην απότομη στροφή που πήρε ο οδηγός στο τέλος του δρόμου.Φοράει ένα στενό τζιν παντελόνι.Παπούτσια πλατφόρμες.Το μαλλί βαμμένο ξανθό.Τα μάτια και το μέτωπο τραβηγμένα πίσω.Το στήθος και τα χείλη πρησμένα απο την σιλικόνη.Ίσα που μπορεί να κάνει έναν μικρό μορφασμό.Στον χρόνο.Στον χρόνο που τοσο παλεύει να νικήσει.Όμως αυτός είναι πάντα ένα βήμα μπροστά.Ποτέ δεν πιάνεται και ποτέ δεν σε αφήνει να τον προσπεράσεις.

Κάθομαι στο πιάνο και παίζω.Τα δάχτυλα μου τρέχουν πάνω στα πλήκτρα και μια απρόσμενη ηδονή απλώνεται στο σώμα και στο χώρο.Ξαφνικά αισθάνομαι ιδιαίτερη.Ξεχωριστή.Και αμέσως μετά, γελοία.Λες και μια μέτρια εκτέλεση ενός κομματιού,με βάζει πιο ψηλά στην κλίμακα απο τους άλλους 'κοινούς' ανθρώπους.Ένα παιχνίδι είναι η ζωή.Και εμείς σαν άπειροι παίκτες προσπαθούμε απλώς να επιβιώσουμε.Όχι να μαζέψουμε πόντους και να κερδίσουμε το έπαλθο.Απλώς να τερματίσουμε την πίστα.Νομίζοντας πως την δεύτερη φορά θα τα καταφέρουμε καλύτερα.Μα κανείς δεν μας είπε,οτι δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.

Ένα τριώροφο πολυτελές κτίριο.Μέσα του μια μεγάλη πισίνα,ένα τζακούζι,μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας που υπόσχονται ένα τέλειο σώμα,μεγάλες γιγαντοοθόνες που δείχνουν μοντέλα γυναικών και αντρών να παρελαύνουν.Όλη η ματαιοδοξία κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους.Πλήθος ατόμων που ιδρώνουν προσπαθώντας να την ικανοποιήσουν.Να την θρέψουν.Απο τα μεγάφωνα ακούγεται μια παγωμένη φωνή.'Το γυμναστήριο μας σας εύχεται καλές γιορτές'.Ειρωνία.

Ένα ξαφνικό σφιχταγκάλιασμα απο πίσω.Ένα κορμί μέσα σ'ένα άλλο.Αναζητώντας το κομμάτι που του λείπει.Το 'μισό' που θα το κάνει να αισθανθεί ολοκληρωμένο.Μια τελετή πόθου και πάθους.Ένας οργασμός έντονος και βαθύς.Μια απελευθέρωση των θεσμών και των πρέπει.Και για ακόμα μια φορά ξεγελάσαμε την μοναξιά μας.Και για ακόμα μια φορά σιωπάσαμε τις σκέψεις.Και για ακόμα μια φορά αφήσαμε το χαμόγελο να κρυφοκοιτάξει απο το παράθυρο.Έστω και για λίγο...

Νανούρισμα

.
.









Ξαπλωμένη στο κρεβάτι,με τις ροζ πυτζάμες,στα λευκά-ροζ σεντόνια,κοιτάζω έξω απο την ροζ-μωβ κουρτίνα,τις σκέψεις μου να παίζουν.Πότε σκαρφαλώνουν στα δέντρα.Πότε ορμάνε στον δρόμο πειράζοντας τους περαστικούς.Πότε ανεβαίνουν προς τον ουρανό και αγγίζουν τα σύννεφα.Πότε έρχονται στο δωμάτιο και στριφογυρίζουν γύρω απο μένα.Δεν σταματάνε λεπτό.Τις κοιτάζω και χαμογελάω.Έτσι είναι οι σκέψεις.Ταξιδιάρικες.Δεν μπορούν να μείνουν κολλημένες σ'ενα μέρος.

Ο χρόνος άλλαξε.Και με βρήκε σχεδόν όπως ο προηγούμενος.Στην αρχή με ανυσήχησε.Λες και σε ένα δευτερόλεπτο που αλλάζει ένας αριθμός,αλλάζει όλη η ζωή μας.Όχι.Δεν είναι έτσι τελικά.Συνεχίζουμε να προχωράμε απο εκεί που μείναμε προσπαθώντας να γίνουμε λίγο καλύτεροι.Όσο μπορεί ο καθένας...

Δεν θα κάνω απολογισμό φέτος.Για πρώτη φορά.Ούτε θα βάλω στόχους ώστε να τους δω για άλλη μια φορά να ναυαγούν στο τέλος του έτους.Θα αφήσω απλώς τον χρόνο να κυλήσει.Με μένα μέσα.Και όσο μπορώ θα χαμογελάω...

Και τώρα χαμογελάω.Παρόλο που δεν μπορώ να σηκωθώ απο το κρεβάτι.Δεν μπορώ να βγω εγώ έξω,αλλά έστειλα τις σκέψεις στην θέση μου.Να τα δουν όλα και να έρθουν να μου τα μαρτυρήσουν.







Είμαι κουρασμένη και νυστάζω.Θα ήθελα να είχα κάποιον εδώ.Να με σκέπαζε.Να με κράταγε στην αγκαλιά του.Και να μου ψιθύριζε στο αυτί παραμύθια.Μέχρι να με πάρει ο ύπνος.Να μην έφευγε μετά.Να καθόταν εκεί.Δίπλα μου.Να με κοίταγε.Να με χάιδευε.Να μου χάριζε τα πιο όμορφα όνειρα.Μέχρι το πρωί...

Δευτέρα

.
.

Δευτέρα και εγώ στην Αθήνα ντυμένη με ένα χοντρό μαύρο παλτό και ένα μάλλινο κασκόλ να περιμένω.Ο Χειμώνας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του.Κάνει κρύο και εγώ το χαίρομαι.Μου αρέσει να το νιώθω γύρω μου.Πάνω μου.Να το μυρίζω.Να το αισθάνομαι απο την κορυφή του κεφαλιού μέχρι τις πατούσες μου.Φέρνω τα χέρια στο πρόσωπο και σε κοιτάω.Χαμογελάς και παίζεις με τους περαστικούς απο ψηλά.Και εγώ σε ζηλεύω.Είσαι λίγο πιο κοντά στα σύννεφα.Λίγο πιο μακριά απο την γη.Λίγο πιο κοντά στα όνειρα.Μπορείς να απλώσεις το χέρι σου?Να μου κατεβάσεις ένα κομμάτι ουρανό?Όχι πολύ.Έτσι απλά για μιαν ανάσα.Είναι τόσο δύσκολο να είσαι συνέχεια προσγειωμένος στην γη.Μπορείς?Ένα κομμάτι ουρανό μόνο.Τίποτε άλλο.

Γυρίζω σπίτι με την μύτη κόκκινη και τα μαλλιά ανακατεμένα απο το καινούργιο καρό καπέλο που αγόρασα.Βγάζω τις μπότες,βάζω τις κάλτσες να ζεσταθούν στο καλοριφέρ και κάθομαι στο μεγάλο χαλί δίπλα στο πιάνο και το τζάκι.Στην τηλεόραση για ακόμα μια φορά ο 'ψαλιδοχέρης' και εγώ για ακόμα μια φορά δακρύζω.Άγγιγμα.Τι όμορφη λέξη.Τι όμορφη αίσθηση.Πόσο σημαντικό είναι ένα απλό άγγιγμα πάνω μας.Στο χέρι.Στα μάγουλα.Στην μύτη.Στον λαιμό.Στα χείλη.Μια αγκαλιά.Μια επαφή.Ξαφνικά μου λείπεις.

Μόνη.Κοιτάζω τα φώτα της πόλης απο το παράθυρο και η επιθυμία γεννιέται.Να τα πλησιάσω.Να γίνω μέρος τους.Θα ήθελα να φόρεγα απόψε το καφέ μου φόρεμα.Ασορτί με τις χρυσές γόβες και το χρυσό ζακετάκι.Το αγαπημένο μου άρωμα.Ενα ελαφρύ λιπ-γκλος και το χαμόγελό μου.Να πάω σ΄ένα μέρος με απαλή ζωντανή μουσική.Ένα πίανο,ένα βιολί,ένα κοντραμπάσο και ένα σαξόφωνο ίσως.Να είναι ξύλινο,στολισμένο με πολλά μικρά φωτάκια και να έχει στους τοίχους παλιές μονόχρωμες φωτογραφίες.Κόκκινο γλυκό κρασί και καλή παρέα.Να ζαλιστώ.Να ταξιδέψω.Να αφεθώ...

Σκέψεις ημερών

.

Ένα θέατρο πάλιο.Μικρά κόκκινα,πράσσινα,μπλε πλασματάκια διασκορπισμένα παντού.Ελεύθερα.Χορεύουν.Ζωγραφισμένα στο πρόσωπα τους η αθωότητα.Σκορπίζουν χαμόγελα και κάνουν τα μάτια να λάμπουν.Μια ανάσα ουρανού.



Κρύο.Ντυμένη με ένα κόκκινο παλτό.Σην πλάτη μου δεμένο ένα μπαλόνι.Θέλεις να το πιάσεις.Τρέχω.Τρέχεις πίσω μου να με φτάσεις.Πειράγματα και γέλια.Και ο χρόνος σταματάει εκεί.











Ένα μεταλλικό δέντρο και δυο κούτες στολίδια.Πολύχρωμες μπάλες,μικροσκοπικά τύμπανα,ασημένιες καμπάνες,χρωματιστές κορδέλες.Παίζουν πρώτα στα δάχτυλα,φλερτάρουν με τα πράσσινα φύλλα και παίρνουν την θέση που τους αρμόζει.Στην κορυφή ένα μεγάλο αστέρι.Να συμβολίζει κάτι.Κάτι που είναι ξεχασμένο απο καιρό.



Το μπαούλο μετάφερεται στην κρεβατοκάμαρα,δίπλα απο τον καθρέπτη.Είναι στενά εκεί.Αλλά πρέπει να γίνει χώρος στο σαλόνι.Για το δέντρο.Ήταν να πάρουμε μικρο.Να μπει στην βιβλιοθήκη.Μα τελικά.Έγινε πάλι το χατήρι μου.Και όλος ο χώρος γεμίζει απο λαμπάκια και παιχνίδια.Ένα τύμπανο κάτω απο τον καναπέ και κρεμασμένο στην λάμπα ένα αρκουδάκι να κάνει κούνια.Είναι άραγε ακόμα εκεί?











Μια βόλτα στην Ερμού.Ούτε ένα βλέμμα δεν πέφτει στις παραγεμισμένες χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.Όλα φαίνονται ανούσια.Κενά.Προσπερνάω με βήμα ταχύ αφήνοντας πίσω τις σκέψεις και την παιδική μου αφέλεια.Άλλη μια εποχή που πρέπει να περάσει.Όσο το δυνατόν λιγότερο ανώδυνα μπορεί.



Σακούλες με δώρα,περίτεχνα τυλιγμένα φιγουράρουν κάτω απο το δέντρο.Διαλεγμένα προσεκτικά και με αγάπη. Το χαμόγελο διαγράφεται στα μάτια και η ανυπομονησία είναι έτοιμη να ξεπηδήσει απο τα χείλη.Τα ανοίγουμε σαν μικρά παιδιά.Κάθε δώρο και ένα φιλί.Κάθε φιλί και μια σταγόνα ευτυχίας.Μ'αγαπάς?Σ'αγαπώ.













Χριστούγεννα και πάλι.Σε σπίτια διαφορετικά.Με άλλους ανθρώπους.Σε άλλες αγκαλιές.Με διαφορετικά 'θέλω' και 'μπορώ'

Στον αέρα πλανιέται το άρωμα περασμένων γιορτών.Δημιουργόντας κιτρινισμένες εικόνες.Εικόνες που ανεβαίνουν και κάθονται στο στήθος και στον λαιμό.Και πιέζουν.

Ανοίγω την μπαλκονόπορτα.Να μπει φρέσκος αέρας.Δεν με ενδιαφέρει αν είναι καθαρός.Μόνο να πάρει μακριά το παρελθόν.Και να μπορέσω να αναπνεύσω ξανά

.

.

...

.

.

αν έχεις αγγίξει τον παράδεισο

δεν μπορείς παρά να τον νοσταλγείς

κάθε στιγμή που περνάει

Re-born

Θα ήθελα να γεννιόμουν ξανά.Σ'ένα ζεστό μέρος.Τυλιγμένη σε μια μικρή ροζ κουβέρτα.Προφυλαγμένη απο τον καιρό,την κακία,τους ανθρώπους.Το μυαλό καθαρό απο σκέψεις,ανασφάλειες και υποχρεώσεις.Να μάθαινα απο την αρχή την αγάπη,τις αξίες της ζωής,την ανθρωπότητα,την ελεύθερη βούληση και τα λάθη των δικών μου επιλογών.Μεγαλώνοντας με ενθάρρυνση και προτροπή και όχι με "μη" και "πρέπει".Με την συνείδηση καθαρή και όχι καταδυναστευμένη απο κανόνες και νόμους άγραφους.Να μπορώ να λέω την άποψη μου χωρίς φόβο,κοιτώντας τον άλλον στα μάτια.Χωρίς να περιμένω κρίση,κατάκριση και καταδίκη

Θα ήθελα να γεννιόμουν ξανά.Κάπου που να μπορώ να αναπνέω αέρα καθαρό.Να βλέπω και να μυρίζω λουλούδια.Να αντικρύζω τον ήλιο και πρόσωπα χαμογελαστά.Ξέγνοιαστα και ξεκούραστα.Σε ανθρώπους όμορφους.Με ίσιες τις πλάτες.Καί όχι με ώμους κυρτούς.Απο κακουχίες και προβλήματα.Χωρίς διακρίσεις,σκοπιμότητες και οφέλη.

Θα ήθελα να γεννιόμουν ξανά.Να μπορούσα να διακρίνω μόνο θολές χρωματιστές εικόνες.Να γύρναγα το κεφάλι σε απαλά ακούσματα και όλοι οι ήχοι να μου φαινόντουσαν μελωδίες.Να αντιλαμβανόμουν τον κόσμο ολόκληρο μόνο απο το άρωμα του γάλακτος και της μητέρας.Κρατώντας σφιχτά στην παλάμη μου την ζωή.

Και ίσως εκεί να αισθανόμουν ασφαλής.

Ώρα για όνειρα...

Ξάπλωσε στο κρεβάτι

Έβαλε το μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια

Και μάζεψε το σώμα της

Σε στάση εμβρυική

Σήκωσε επιμελός τα μαλλιά της

Αφήνοντας ελεύθερο τον λαιμό και την πλάτη

Έκλεισε τα μάτια

Και τον φαντάστηκε πίσω της

Κουλουριασμένο στο κορμί της

Με το πρόσωπο του στο πίσω μέρος του λαιμού της

Το αγαπημένο του σημείο πάνω της

Εκεί του άρεσε να κοιμάται

Ήταν πάντα ζεστά

Και μύριζε το άρωμά της

...

Καληνύχτα