Καλημέρα

.
.

Ανοίγω τα μάτια και πετάγομαι απο το κρεβάτι.Χωρίς χουζούρεμα και νάζι αυτή την φορά.Να ξεφύγω απο τα όνειρα της χθεσινής νύχτας,όσο πιο γρήγορα μπορώ.Τα παίρνω βεβιασμένα,φοράω τις παντόφλες μου και βγαίνω στο κήπο.Παίρνω το μεγάλο φτυάρι,ανοίγω μια τρύπα,τα πετάω μέσα και την κλείνω καλά.Ουφ.Τελείωσε και αυτό.Δεν θα με ενοχλήσουν τώρα απο εκεί.

Μπαίνω μέσα στο σπίτι,βγάζω τις παντόφλες και τις κάλτσες μου,να μπορώ να αισθάνομαι το πάτωμα γυμνό,και βάζω λίγο γάλα στο μπρίκι.Στον τοίχο,κάτω απο τις χρωματιστές μαργαρίτες,κρέμεται η κούπα μου.Δυο κουταλάκια σοκολάτα και 1/3 amaretto.

Κάθομαι οκλαδόν στο κρεβάτι και παίρνω στα χέρια μου το ζεστό κατασκεύασμα.Ένας ηλεκτρισμός περνάει απο τα δάχτυλα μέχρι τους ώμους και την πλάτη.Το πλησιάζω στο προσωπο και αφήνω την μυρωδιά να ερεθίσει την μύτη και να κλείσει τα βλέφαρα.Εισπνοή.Μια καυτή γουλιά κατεβαίνει απο τον λαιμό και απλώνεται σε όλο το κορμί.Ηδονικά.

Περνάω την γλώσσα απο τα χείλη μου και αφήνομαι στην απόλαυση του ζεστού και του υγρού.

Αυτά τα λεπτά είναι μόνο δικά μου.

.

Μετά η μέρα ας φέρει ότι θέλει...

Τα βραδυνά μου

.
.

Έξω αστράφτει.Και εγώ φοβάμαι.Ο κρότος και η ξαφνική λάμψη μέσα στο σκοτάδι πάντα με έκαναν να πετάγομαι.Και να ψάχνω κάποιο ασφαλή μέρος για να κουρνιάσω.Μόνη απόψε.Και το σπίτι φαντάζει πολύ μεγάλο για να χωθώ μέσα του.Αγκαλιάζω τα πόδια με τα χέρια μου και μένω κουλουριασμένη στην μιαν άκρη του κρεβατιού.

Μου αρέσει το καινούργιο μου σπίτι.Είναι ήσυχο.Ζωγραφισμένο με τα δικά μου χρώματα και σκεπασμένο με τις νότες μου.Μου αρέσει να πηγαίνω απο δωμάτιο σε δωμάτιο και να το παρατηρώ.Πως έχω σχηματίσει το καθενα.Και πως θα μπορούσα να το αλλάξω για να γίνει πιο πολύ δικό μου.Μου αρέσει ο μεγάλος μου κήπος.Και που βλέπω τα δέντρα και τα λουλούδια όταν ξυπνάω.Μου αρέσει και το βράδυ.Που τα φώτα φωτίζουν τους μικρούς νάνους και μου θυμίζει κάτι απο παραμύθι.Μου αρέσει ο καφές τοίχος πάνω απο το πιάνο.Και η προοπτική να τον γεμίσω με τα πτυχία μου.Μου αρέσει η άσπρη βιβλιοθήκη μου με τα μάυρα σχεδιαράκια(και όχι σχεδιάκια).Και ο τρόπος που έχω τοποθετήσει τα βιβλία μου.Μου αρέσει η κουζίνα μου που είναι μεγάλη και μου επιτρέπει να κάνω ελεύθερα τις αλχημείες μου.Μου αρέσει που το μπάνιο μου είναι ψιλοτάβανο και έχει και ντουζιέρα.Έτσι μπορώ επιτέλους να κάνω μπάνιο χωρίς χέρια.

Μου αρέσει να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων όταν είναι ερωτευμένοι.Έχουν μια άλλη όψη.Φωτεινή.Τα μάτια τους λάμπουν και το χαμόγελό τους στάζει μέλι.Όλες οι κινήσεις τους γίνονται αέρινες και τα λόγια τους ρέουν απο μέσα σαν ποίημα κρυφό.Φυλαγμένο χρόνια πολλά.Περιμένοντας το κατάλληλο άτομο να το ξεκλειδώσει και να το διαβάσει.

Δεν μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους θυμωμένους.Τα χαρακτηριστικά τους είναι σκληρά και ασχημαίνουν.Μια πικρή μυρωδιά αναδύεται απο το δέρμα τους.Και τα λόγια τους τσακίζουν και ματώνουν.

Δεν είπα ποτέ οτι είμαι καλός άνθρωπος.Δεν πιστέυω οτι είμαι.Ούτε οτι αξίζω την αγάπη κανενός.

Περίεργες οι σχέσεις των ανθρώπων.Περίεργες και ευαίσθητες μαζί.Εύθραυστες.Εκεί που οι δύο γίνονται ένα.Στο σώμα και στην σκέψη.Κάτι γίνεται.Και όλα διαλύονται.Και γίνονται δυο ξένοι.Δυο ξένοι που ούτε ένα βλέμμα μπορούν να ανταλάξουν.

Ποτέ δεν μου άρεσε να χάνω ανθρώπους.Να κερδίζω ναι.Ποτέ να χάνω.Είναι κάτι που θα μπορούσε να με σκοτώσει.Δεν ξέρω γιατί πληγώνομαι τόσο εύκολα.Δεν μου αρέσει να είμαι τόσο αδύναμη.Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.Μερικά πράγματα τα έχεις και δεν μπορείς να τα ξεφορτωθείς.Και εκεί πάει αυτό που λένε οτι πρέπει να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι.Και όπως μου είπε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο,τον εαυτό σου δεν πρέπει να τον αγαπάς μόνο όταν είναι καλά.Αλλά και όταν κάνει λάθη και όταν έχει αδυναμίες και ανασφάλειες.Εκεί χρειάζεται περίθλαψη.

Και καλή η θεωρία.Στην θεωρία όλοι είμαστε καλοί.Ειδικά στο να δίνουμε συμβουλές στους άλλους.Στην πράξη χωλαίνουμε.Εκεί είναι τα δύσκολα.Και εκεί ξεχωρίζουν οι πέτρες απο τα διαμάντια.

.

.

Γκρίζες και σήμερα οι σκέψεις μου.Αναμειγμένες με την βροχή και το αλκοόλ.Σφίγγω πιο πολύ τα πόδια στο σώμα μου και παρατηρώ τις καμπύλες που σχηματίζουν τα σεντόνια γύρω μου.Και σε κάθε μου κίνηση αλλάζουν.Αυτή θα είναι η παρέα μου για απόψε.

Καληνύχτα

.

.

.

.

.
.

Με το πρόσωπο κολημένο στο τζάμι,παρακολουθώ τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν πάνω του και να στέκουν εκεί σαν μικρά ακατέργαστα διαμάντια.

Μια βαθιά εκπνοή και όλα θολώνουν.Ζωγραφίζω στο άσπρο πλαίσιο σχήματα με την άκρη του δαχτύλου μου.Και με μια εισπνοή τα εξαφανίζω.Μετά εκπνέω και είναι εκεί.Μαγικά.Και πάλι απο την αρχή.Όπως κάνω με τις σκέψεις μου.

Κρυμμένος είναι ο ήλιος σήμερα.

Και μαζί με αυτόν και το χαμόγελό μου.

Στέκομαι όρθια στο καθρέπτη και φανερώνω την γύμνια μου.Κοιτάζω αυτό που τόσο επιθυμείς να δεις.Και δεν μπορείς.Όλες τις γωνίες και τα απόκρυφα σημεία του.Τα βουνά,τις χαράδρες,τις θάλασσες.

Πόσο μακριά αισθάνομαι απο το σώμα μου.Πόσο διαφορετική νιώθω μέσα του.Ένα δοχείο που μ'έχει φυλακισμένη.Και μέρα με την μέρα φθείρεται.Και κάθε μέρα εγώ γεννιέμαι.

Θα ήθελα να σκεπαστώ μ'εναν μακρύ φαρδύ μανδύα.Να μην διαγράφεται καμμιά καμπύλη του κορμιού μου.Να βγω να περπατήσω ανάμεσα στους ανθρώπους και κανείς να μην με αντιλαμβάνεται.Αόρατη στο πλήθος.

Να νιώθω μόνο εμένα και τον αέρα που έρχεται απο κάτω μου. Και βγαίνει απο μέσα μου.

Κρύφθηκε ο ήλιος σήμερα.

Και η αναπνοή μου γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Χορεύοντας πάλι...

.

.
.

Ακροβατώντας στην άκρη του γκρεμού

Μ'ένα τριαντάφυλλο στο στήθος γαντζωμένο

Στάζοντας μέλι σ'ανυποψίαστους θεούς

Και ένα τραγούδι ίσως παραπονεμένο




Χορεύω πάλι με τους ώμους μου γυμνούς

Και ένα χαμόγελο στα χείλη απλωμένο

Σκορπώντας άρωμα απο κόσμους μακρινούς

Και μια δροσιά απο κάποιον κήπο ξεχασμένο




Ψέλλνοντας ήρεμους μελωδικούς σκοπούς

Μ'ένα βιολί ξεθωριασμένο απο τον χρόνο

Να 'ρθω ένα βήμα πιο κοντά στους ουρανούς

Μήπως μπορέσω να απαλύνω πια τον πόνο

.

Μακριά απο ξύλινα τοπία και καιρούς

Αποκοιμιέμαι σ'ένα σύννεφο επάνω

Αφήνω πίσω μου συντρίμμια και καημούς

Και ένα δάκρυ ας κυλήσει παραπάνω

Sweet nap

.
.

.

.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο

.

απο το να

.

κοιμάσαι

.

.

και να

.

.

.

.

ξυπνάς

.

.

.

με αυτόν που αγαπάς

.

.

.

.

.

Αφήνω ένα χαμόγελο και φεύγω...

.
.

Αυτό το τραγούδι το έχω συνδέσει με σένα.Κάθε φορά που το ακούω νομίζω οτι βρίσκομαι στην αγκαλιά σου,έξω στο μπαλκονάκι,σκεπασμένοι μ'ενα σεντόνι να περιμένουμε να βγει το φεγγάρι.

Ένας χρόνος πέρασε σχεδόν απο την πρώτη μας βόλτα στην Αθήνα.Περπατούσαμε δίπλα-δίπλα στο πλακόστρωτο.Ο αέρας έπαιρνε πίσω τα μαλλιά και το μπουφάν σου.Με κοίταξες με μάτια λαμπερά και είπες οτι έχω το πιο υπέροχο χαμόγελο που έχεις δει.Εγώ κοκκίνησα και έσκυψα το κεφάλι.Μιλούσαμε για ώρες,πίνοντας κρασί και καταλήξαμε αγκαλιασμένοι να παραπατάμε στα σοκάκια.

Απο τότε περάσαμε πολύ όμορφες στιγμές.Μοιραστήκαμε γέλια.Δάκρυα.Αγωνίες.Πειράγματα.Βουτιές. Γαγραλητά.Μουσική.

Στάθηκες ο άνθρωπος που χρειαζόμουν και με βοήθησες να στηριχτώ στα πόδια μου.

Με έμαθες να βρίσκομαι μόνη στο σκοτάδι και να προχωράω μέχρι να φτάσω στο φως.

Να κρατάω την αναπνοή μου κάτω απο το νερό και να βγαίνω πάλι στην επιφάνεια αλάβωτη.

Να απολαμβάνω το παγωτό και τα παγάκια με διαφορετικούς τρόπους.

Να χάνω τα ρούχα μου και να μην με νοίαζει.

Να κοιτάω τον άλλον στα μάτια όχι μόνο όταν του μιλάω.Αλλά και όταν κλαίω.Και όταν φοβάμαι.Και όταν κάνω έρωτα.

Να εμπιστευτώ ξανά τους ανθρώπους.

Και να πιστέψω οτι μπορεί κάποιος να με αγαπήσει αληθινά.

Για αυτό που είμαι.Μόνο για αυτό.

Συγνώμη αν εγώ...

Ξέρεις.

Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο.

Θυμάσαι?Εκείνο το βράδυ σπίτι σου?Σε κοίταξα και σου είπα πόσο πολύ θα ήθελα να διάβαζες τις σκέψεις μου.Και εσύ τις βρήκες.Μια προς μια.Όλες.Και εγώ χαμογέλασα και δάκρυσα μαζί.Και εσύ μου σκούπισες τα δάκρυα με τα μαλλιά και τα χείλη σου.

Δεν είναι το τέλος.

Όχι.

Είναι απλώς μια αρχή.Μια νέα αρχή για να κάνουμε την σχέση μας ακόμα πιο όμορφη και δυνατή.

Ξέρεις οτι σ'αγαπάω ε?

Το ξέρεις.

...

Ένα χαμόγελο σαν ένα βράδυ στην βροχή.

Καθισμένη ασφαλής στην μέση του πουθενά.Τυλιγμένη σ'ένα ζεστό άγγιγμα.

Με τα μάτια κλειστά να ακούω το θρόισμα των φύλλων και να αφουγκράζομαι τον αέρα.

Και οι ωρες περνούν σαν ταξιδιάρικα πουλιά.Που τα βλέπεις μια στιγμή και ύστερα χάνονται στον ορίζοντα.

Οι πρώτες σταγόνες της βροχής κάνουν την εμφάνιση τους στο παγωμένο πρόσωπο.Και κυλάνε πάνω του.Σαν χάδι.

Ανοίγω τα μάτια μου και κοιτάω τον ουρανό.Τα σύννεφα τον έχουν αγκαλιάσει.Και μοιάζει σαν να 'ναι μέρα με γιορτή.

Βγάζω τα παπούτσια μου και αφήνω τα γυμνά μου πόδια να νιώσουν το χώμα που όσο περνάει η ώρα υγραίνεται.

Βουλιάζω μέσα του.Και αφήνω όλο το κορμί μου να νιώσει την ηδονή που του προσφέρει.

Χωρίς σκέψεις.

Μόνο αισθήσεις.

Η βροχή δυναμώνει.Και εγώ χορεύω.

Όλο και πιο γρήγορα.

Σαν το παιδί που ανακαλύπτει την ζωή.

Και την ρουφάει αχόρταγα.Μην αφήνοντας στιγμή να χαθεί ανεκμετάλευτη.

Και νεράιδες μαζεύονται γύρω μου οι μνήμες.

Με πιάνουν απο τα χέρια και χορεύουν μαζί μου.

Και γελάμε.

Μόνο γελάμε.

Και είναι ένα γέλιο καθαρό.Που βγαίνει ανόθευτο απο τα βάθη της ψυχής.

Δεν με ενδιαφέρει να χαθώ απόψε.

Να γίνω ένα με το χώμα.Το νερό.Την μουσική.

Που γεμίζει το άπειρο και σε παρασέρνει μαζί της.

Δεν με ενδιαφέρει να χαθώ απόψε.

Να γίνω σιωπή.

Αέρας.

Ή μια απλή ανάμνηση.

Μιας ξεθωριασμένης φωτογραφίας.

Καλημέρα!

.
.
.
.

...και όπως συνηθίζω να μου ψιθυρίζω τα βράδυα...

..αύριο είναι η πρώτη μέρα

....της καινούργιας σου ζωής

Βραδυνές ανεπάρκειες

.
.

Απόψε πίνω

Πίνω για ένα ακόμα βράδυ που είμαι σπίτι.
Για άλλη μια φορά που είμαι εγκλωβισμένη στις επιλογές μου
Για σένα που πάλι δεν είσαι εδώ και αυτό αντί να καταλαγιάζει, γίνεται κάθε μέρα και πιο οδυνηρό

Πίνω απόψε

Για την ανεπάρκεια μου να κάνω το σωστό
Για την ανικανότητα μου να μείνω μόνη
Για την αδυναμία μου να σε βγάλω από το μυαλό μου
Για την ντροπή που θα έπρεπε, αλλά δεν νιώθω

Για τις ανασφάλειές μου
Για την έλλειψη αυτοπεποίθησης
Και τον υποβιβασμό μου

Πίνω γιατί υπάρχουν φορές που δεν με αντέχω νηφάλια
Που θέλω να ξεριζώσω από μέσα μου εμένα και να με νεκρώσω
Να σφίξω δυνατά με το χέρι την καρδιά μου μέχρι να σταματήσει να χτυπάει

Απόψε πίνω

Για την ανάγκη μου για μια αγκαλιά
Και που κανείς δεν βρίσκεται να την δώσει χωρίς αντάλλαγμα
Για τα δάκρυα που έχουν παγώσει στις άκρες των ματιών μου και δεν κυλάνε
Για το κόμπο που έχει σφηνωθεί στο στήθος

Για την απόρριψη που δίνω και δέχομαι
Για την απόκρυψη της αλήθειας που πνίγει
Για αυτά που θέλω και δεν θα γίνουν ποτέ
Για το παρελθόν που δεν μπορώ να διαγράψω

Πίνω απόψε

Γιατί κουράστηκα να νιώθω μόνη μέσα στον κόσμο

Γιατί σιχάθηκα να βλέπω τους ανθρώπους να φεύγουν απο κοντά μου

Γιατί δεν αντέχω άλλο να νιώθω μέσα μου μισή

Γιατί αισθάνομαι αναλώσιμη

Και αυτό με τρομάζει

Αγγίγματα

.

.

Αγγίγματα...

που πόθησες

που ένιωσες

που λάτρεψες

που μίσησες

στον λαιμό

στην πλάτη

στους γλουτούς

στις άκρες των δαχτύλων

απο τον εραστή

απο την μητέρα

απο ένα παιδικό χέρι

απο έναν άγνωστο

ερωτικά

αγχωμένα

απαλά

διεκδιτικά

που γεύτηκες

που ονειρεύτηκες

που έγιναν

που θα γίνουν

που πόνεσαν

που ερέθισαν

που δάκρυσαν

που έκαψαν

απρόσμενα

αμήχανα

θελητά

λυτρωτικά

Αγγίγματα...

που όπως και αν γίνουν

γεμίζουν ζωή

Μια φορά και έναν καιρό...

.
.

Μια φορά και έναν καιρό και ακόμα περισσότερο, υπήρχε μια όμορφη και μεγάλη πόλη χτισμένη στα ανατολικά της Ονειροχώρας. Εκεί ζούσε ένας παιχνιδοποιός που έφτιαχνε τις ωραιότερες κούκλες του κόσμου. Όλες ήταν αψεγάδιαστες. Φτιαγμένες με τα καλύτερα υλικά. Ντυμένες με τα ακριβότερα υφάσματα. Συνοδευόμενες από τα πιο φανταχτερά ονόματα. Όλοι οι άρχοντες και οι ευγενείς της χώρας ερχόντουσαν στον παιχνιδοποιό και έδιναν χρήματα πολλά για να αποκτήσουν τις τόσο υπέροχες και τέλειες κούκλες που έφτιαχνε.
.

Μια μέρα, καθώς ο παιχνιδοποιός κρατούσε στα χέρια του το τελευταίο του δημιούργημα και του έδινε πνοή, ακούστηκε ένας δυνατός κρότος έξω από την πόρτα του. Τρόμαξε. Το χέρι του κουνήθηκε. Και.. Τι τρομερό! Μια σταγόνα χρώματος ξέφυγε από το πινέλο δημιουργώντας ένα μικρό σημαδάκι ακριβώς κάτω από το μάτι της όμορφης κούκλας του. Προσπάθησε να το διορθώσει αλλά ήταν πια αργά. Το σημάδι φαινόταν σαν δάκρυ στο πρόσωπο της. Ποιος θα ήθελε μια κούκλα που δακρύζει? Οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν χαμογελαστά πρόσωπα. Χαρούμενα. Να καλύπτουν την δικιά τους μελαγχολεία. Η κούκλα δεν μπορούσε να πουληθεί έτσι. Ήταν παντελώς άχρηστη. Της έδωσε το όνομα Αδιαφορία και την παράτησε με έναν μορφασμό στο περβάζι του παραθύρου του.
.

Ο χρόνος περνούσε. Ο παιχνιδοποιός συνέχισε να φτιάχνει και να πουλάει όμορφες και χαμογελάστες κούκλες. Η Αδιαφορία σιωπήλη στεκόταν πάντα στο περβάζι του παραθύρου. Ποτέ δεν της έδινε σημασία. Ήταν η απόδειξη ότι είχε κάνει λάθος. Και δεν του άρεσε αυτό. Σε ποιον αρέσει άλλωστε να παραδέχεται τα λάθη του και να τα κοιτάει κατάματα?
.

Ένα πρωινό, ο παιχνιδοποιός πετάχτηκε στο διπλανό μαγαζί να αγοράσει λίγο κόκκινο χρώμμα που του τελείωσε, αφήνοντας στο μαγαζί μόνο του τον Σταχτύ, τον γάτο του. Ο Σταχτύς άλλο που δεν ήθελε να σεργιανίζει χωρίς ενόχληση στο πολύχρωμο εργαστήρι του αφεντικού του. Μ’ ένα πήδο φτάνει στο ανοιχτό παράθυρο και πλησιάζει την Αδιαφορία. Ποτέ δεν την συμπάθησε αυτή την κούκλα. Είχε κάτι. Κάτι που τον ενοχλούσε. Χώνοντας τα μουστάκια του στα μαλλιά της και με μια ελαφριά κίνηση του κεφαλιού του, ρίχνει την Αδιαφορία στο χώμα. Μακριά από τα δικά του εδάφη.
.

Εκείνη την ώρα, έτυχε να περνάει με το καφασάκι του ο κ.Αντρέας. Ένας άντρας φτωχός, που έφτιαχνε τα παπούτσια των περαστικών. Η γυναίκα του είχε φύγει στην γέννα και αυτός έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να μην λείψει η φροντίδα και η τροφή στην κορούλα του. Καθώς λοιπόν έψαχνε τόπο να αράξει τα εργαλεία του, βλέπει κάτι να γυαλίζει μέσα από μια λακούβα λάσπη. Βάζει τα χέρια του μέσα, το σηκώνει και το σκουπίζει προσεκτικά. Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ήταν μια κούκλα. Ποτέ δεν μπόρεσε να πάρει κάποιο παιχνίδι στην κόρη του. Και τώρα; Κρατάει στα χέρια του το πιο όμορφο που είχε δει ποτέ του. Την καλύπτει με το παλτό του και τρέχει χαρούμενος σπίτι. Σήμερα θα είχαν γιορτή.
.

Ο παιχνιδοποιός επέστρεψε στο εργαστήρι του και συνέχισε να φτιάχνει τις παραγγελίες του. Ξαφνικά κρύωσε. Σαν ένας παγωμένος αέρας να έχει καταλάβει όλο τον χώρο. Έριξε μερικά ακόμα ξύλα στην φωτιά και κάθισε στην μεγάλη πολυθρόνα του. Και όμως. Δεν μπορούσε να ζεσταθεί. Αισθανόταν την απώλεια να του καίει τα ρουθούνια και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί. Πήγαινε πάνω –κάτω στο δωμάτιο προσπαθώντας να βρει την λύση. Μέρες ολόκληρες. Δεν είχε διάθεση να φτιάξει άλλες κούκλες. Ούτε να ακούει τα φιλοφρονήματα των ευγενών. Ήθελε μόνο να διώξει αυτό το περίεργο και πρωτόγνωρο συναίσθημα από μέσα του. Ώσπου. Το κατάλαβε. Γύρισε αργά προς το μέρος του παραθύρου και έμεινε ακούνητος. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του. Την είχε χάσει. Για πάντα
.

Ο κ.Αντρέας μπαίνει φουριόζος μέσα στο σπίτι και σηκώνει ψηλά το ξανθό κοριτσάκι του που έπαιζε με ένα κουτάλι και μια μικρή κατσαρολίτσα. Την αφήνει κάτω. Κάνει μια βαθία υπόκλιση βγάζοντας το φθαρμένο του καπέλο. Και της παρουσιάζει με μια θεατρινίστικη φιγούρα το απόκτημα του. Η μικρή νόμιζε ότι έβλεπε όνειρο. Δάκρυα χαράς άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπο της. Αγκάλιασε με δέος την όμορφη κούκλα της. Και την ονόμασε Πολύτιμη

Χωμάτινος

.
.

Στο λεωφορείο μια γυναίκα προσπαθεί να μείνει όρθια.Με ίσια την πλάτη.Κορδωμένη.Ρουφώντας την κοιλιά.Κοιτώντας δεξιά και αριστερά.Μην τυχόν είδε κανένας ότι παραπάτησε στην απότομη στροφή που πήρε ο οδηγός στο τέλος του δρόμου.Φοράει ένα στενό τζιν παντελόνι.Παπούτσια πλατφόρμες.Το μαλλί βαμμένο ξανθό.Τα μάτια και το μέτωπο τραβηγμένα πίσω.Το στήθος και τα χείλη πρησμένα απο την σιλικόνη.Ίσα που μπορεί να κάνει έναν μικρό μορφασμό.Στον χρόνο.Στον χρόνο που τοσο παλεύει να νικήσει.Όμως αυτός είναι πάντα ένα βήμα μπροστά.Ποτέ δεν πιάνεται και ποτέ δεν σε αφήνει να τον προσπεράσεις.

Κάθομαι στο πιάνο και παίζω.Τα δάχτυλα μου τρέχουν πάνω στα πλήκτρα και μια απρόσμενη ηδονή απλώνεται στο σώμα και στο χώρο.Ξαφνικά αισθάνομαι ιδιαίτερη.Ξεχωριστή.Και αμέσως μετά, γελοία.Λες και μια μέτρια εκτέλεση ενός κομματιού,με βάζει πιο ψηλά στην κλίμακα απο τους άλλους 'κοινούς' ανθρώπους.Ένα παιχνίδι είναι η ζωή.Και εμείς σαν άπειροι παίκτες προσπαθούμε απλώς να επιβιώσουμε.Όχι να μαζέψουμε πόντους και να κερδίσουμε το έπαλθο.Απλώς να τερματίσουμε την πίστα.Νομίζοντας πως την δεύτερη φορά θα τα καταφέρουμε καλύτερα.Μα κανείς δεν μας είπε,οτι δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία.

Ένα τριώροφο πολυτελές κτίριο.Μέσα του μια μεγάλη πισίνα,ένα τζακούζι,μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας που υπόσχονται ένα τέλειο σώμα,μεγάλες γιγαντοοθόνες που δείχνουν μοντέλα γυναικών και αντρών να παρελαύνουν.Όλη η ματαιοδοξία κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους.Πλήθος ατόμων που ιδρώνουν προσπαθώντας να την ικανοποιήσουν.Να την θρέψουν.Απο τα μεγάφωνα ακούγεται μια παγωμένη φωνή.'Το γυμναστήριο μας σας εύχεται καλές γιορτές'.Ειρωνία.

Ένα ξαφνικό σφιχταγκάλιασμα απο πίσω.Ένα κορμί μέσα σ'ένα άλλο.Αναζητώντας το κομμάτι που του λείπει.Το 'μισό' που θα το κάνει να αισθανθεί ολοκληρωμένο.Μια τελετή πόθου και πάθους.Ένας οργασμός έντονος και βαθύς.Μια απελευθέρωση των θεσμών και των πρέπει.Και για ακόμα μια φορά ξεγελάσαμε την μοναξιά μας.Και για ακόμα μια φορά σιωπάσαμε τις σκέψεις.Και για ακόμα μια φορά αφήσαμε το χαμόγελο να κρυφοκοιτάξει απο το παράθυρο.Έστω και για λίγο...

Νανούρισμα

.
.









Ξαπλωμένη στο κρεβάτι,με τις ροζ πυτζάμες,στα λευκά-ροζ σεντόνια,κοιτάζω έξω απο την ροζ-μωβ κουρτίνα,τις σκέψεις μου να παίζουν.Πότε σκαρφαλώνουν στα δέντρα.Πότε ορμάνε στον δρόμο πειράζοντας τους περαστικούς.Πότε ανεβαίνουν προς τον ουρανό και αγγίζουν τα σύννεφα.Πότε έρχονται στο δωμάτιο και στριφογυρίζουν γύρω απο μένα.Δεν σταματάνε λεπτό.Τις κοιτάζω και χαμογελάω.Έτσι είναι οι σκέψεις.Ταξιδιάρικες.Δεν μπορούν να μείνουν κολλημένες σ'ενα μέρος.

Ο χρόνος άλλαξε.Και με βρήκε σχεδόν όπως ο προηγούμενος.Στην αρχή με ανυσήχησε.Λες και σε ένα δευτερόλεπτο που αλλάζει ένας αριθμός,αλλάζει όλη η ζωή μας.Όχι.Δεν είναι έτσι τελικά.Συνεχίζουμε να προχωράμε απο εκεί που μείναμε προσπαθώντας να γίνουμε λίγο καλύτεροι.Όσο μπορεί ο καθένας...

Δεν θα κάνω απολογισμό φέτος.Για πρώτη φορά.Ούτε θα βάλω στόχους ώστε να τους δω για άλλη μια φορά να ναυαγούν στο τέλος του έτους.Θα αφήσω απλώς τον χρόνο να κυλήσει.Με μένα μέσα.Και όσο μπορώ θα χαμογελάω...

Και τώρα χαμογελάω.Παρόλο που δεν μπορώ να σηκωθώ απο το κρεβάτι.Δεν μπορώ να βγω εγώ έξω,αλλά έστειλα τις σκέψεις στην θέση μου.Να τα δουν όλα και να έρθουν να μου τα μαρτυρήσουν.







Είμαι κουρασμένη και νυστάζω.Θα ήθελα να είχα κάποιον εδώ.Να με σκέπαζε.Να με κράταγε στην αγκαλιά του.Και να μου ψιθύριζε στο αυτί παραμύθια.Μέχρι να με πάρει ο ύπνος.Να μην έφευγε μετά.Να καθόταν εκεί.Δίπλα μου.Να με κοίταγε.Να με χάιδευε.Να μου χάριζε τα πιο όμορφα όνειρα.Μέχρι το πρωί...

Δευτέρα

.
.

Δευτέρα και εγώ στην Αθήνα ντυμένη με ένα χοντρό μαύρο παλτό και ένα μάλλινο κασκόλ να περιμένω.Ο Χειμώνας αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του.Κάνει κρύο και εγώ το χαίρομαι.Μου αρέσει να το νιώθω γύρω μου.Πάνω μου.Να το μυρίζω.Να το αισθάνομαι απο την κορυφή του κεφαλιού μέχρι τις πατούσες μου.Φέρνω τα χέρια στο πρόσωπο και σε κοιτάω.Χαμογελάς και παίζεις με τους περαστικούς απο ψηλά.Και εγώ σε ζηλεύω.Είσαι λίγο πιο κοντά στα σύννεφα.Λίγο πιο μακριά απο την γη.Λίγο πιο κοντά στα όνειρα.Μπορείς να απλώσεις το χέρι σου?Να μου κατεβάσεις ένα κομμάτι ουρανό?Όχι πολύ.Έτσι απλά για μιαν ανάσα.Είναι τόσο δύσκολο να είσαι συνέχεια προσγειωμένος στην γη.Μπορείς?Ένα κομμάτι ουρανό μόνο.Τίποτε άλλο.

Γυρίζω σπίτι με την μύτη κόκκινη και τα μαλλιά ανακατεμένα απο το καινούργιο καρό καπέλο που αγόρασα.Βγάζω τις μπότες,βάζω τις κάλτσες να ζεσταθούν στο καλοριφέρ και κάθομαι στο μεγάλο χαλί δίπλα στο πιάνο και το τζάκι.Στην τηλεόραση για ακόμα μια φορά ο 'ψαλιδοχέρης' και εγώ για ακόμα μια φορά δακρύζω.Άγγιγμα.Τι όμορφη λέξη.Τι όμορφη αίσθηση.Πόσο σημαντικό είναι ένα απλό άγγιγμα πάνω μας.Στο χέρι.Στα μάγουλα.Στην μύτη.Στον λαιμό.Στα χείλη.Μια αγκαλιά.Μια επαφή.Ξαφνικά μου λείπεις.

Μόνη.Κοιτάζω τα φώτα της πόλης απο το παράθυρο και η επιθυμία γεννιέται.Να τα πλησιάσω.Να γίνω μέρος τους.Θα ήθελα να φόρεγα απόψε το καφέ μου φόρεμα.Ασορτί με τις χρυσές γόβες και το χρυσό ζακετάκι.Το αγαπημένο μου άρωμα.Ενα ελαφρύ λιπ-γκλος και το χαμόγελό μου.Να πάω σ΄ένα μέρος με απαλή ζωντανή μουσική.Ένα πίανο,ένα βιολί,ένα κοντραμπάσο και ένα σαξόφωνο ίσως.Να είναι ξύλινο,στολισμένο με πολλά μικρά φωτάκια και να έχει στους τοίχους παλιές μονόχρωμες φωτογραφίες.Κόκκινο γλυκό κρασί και καλή παρέα.Να ζαλιστώ.Να ταξιδέψω.Να αφεθώ...

Σκέψεις ημερών

.

Ένα θέατρο πάλιο.Μικρά κόκκινα,πράσσινα,μπλε πλασματάκια διασκορπισμένα παντού.Ελεύθερα.Χορεύουν.Ζωγραφισμένα στο πρόσωπα τους η αθωότητα.Σκορπίζουν χαμόγελα και κάνουν τα μάτια να λάμπουν.Μια ανάσα ουρανού.



Κρύο.Ντυμένη με ένα κόκκινο παλτό.Σην πλάτη μου δεμένο ένα μπαλόνι.Θέλεις να το πιάσεις.Τρέχω.Τρέχεις πίσω μου να με φτάσεις.Πειράγματα και γέλια.Και ο χρόνος σταματάει εκεί.











Ένα μεταλλικό δέντρο και δυο κούτες στολίδια.Πολύχρωμες μπάλες,μικροσκοπικά τύμπανα,ασημένιες καμπάνες,χρωματιστές κορδέλες.Παίζουν πρώτα στα δάχτυλα,φλερτάρουν με τα πράσσινα φύλλα και παίρνουν την θέση που τους αρμόζει.Στην κορυφή ένα μεγάλο αστέρι.Να συμβολίζει κάτι.Κάτι που είναι ξεχασμένο απο καιρό.



Το μπαούλο μετάφερεται στην κρεβατοκάμαρα,δίπλα απο τον καθρέπτη.Είναι στενά εκεί.Αλλά πρέπει να γίνει χώρος στο σαλόνι.Για το δέντρο.Ήταν να πάρουμε μικρο.Να μπει στην βιβλιοθήκη.Μα τελικά.Έγινε πάλι το χατήρι μου.Και όλος ο χώρος γεμίζει απο λαμπάκια και παιχνίδια.Ένα τύμπανο κάτω απο τον καναπέ και κρεμασμένο στην λάμπα ένα αρκουδάκι να κάνει κούνια.Είναι άραγε ακόμα εκεί?











Μια βόλτα στην Ερμού.Ούτε ένα βλέμμα δεν πέφτει στις παραγεμισμένες χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.Όλα φαίνονται ανούσια.Κενά.Προσπερνάω με βήμα ταχύ αφήνοντας πίσω τις σκέψεις και την παιδική μου αφέλεια.Άλλη μια εποχή που πρέπει να περάσει.Όσο το δυνατόν λιγότερο ανώδυνα μπορεί.



Σακούλες με δώρα,περίτεχνα τυλιγμένα φιγουράρουν κάτω απο το δέντρο.Διαλεγμένα προσεκτικά και με αγάπη. Το χαμόγελο διαγράφεται στα μάτια και η ανυπομονησία είναι έτοιμη να ξεπηδήσει απο τα χείλη.Τα ανοίγουμε σαν μικρά παιδιά.Κάθε δώρο και ένα φιλί.Κάθε φιλί και μια σταγόνα ευτυχίας.Μ'αγαπάς?Σ'αγαπώ.













Χριστούγεννα και πάλι.Σε σπίτια διαφορετικά.Με άλλους ανθρώπους.Σε άλλες αγκαλιές.Με διαφορετικά 'θέλω' και 'μπορώ'

Στον αέρα πλανιέται το άρωμα περασμένων γιορτών.Δημιουργόντας κιτρινισμένες εικόνες.Εικόνες που ανεβαίνουν και κάθονται στο στήθος και στον λαιμό.Και πιέζουν.

Ανοίγω την μπαλκονόπορτα.Να μπει φρέσκος αέρας.Δεν με ενδιαφέρει αν είναι καθαρός.Μόνο να πάρει μακριά το παρελθόν.Και να μπορέσω να αναπνεύσω ξανά

.

.

...

.

.

αν έχεις αγγίξει τον παράδεισο

δεν μπορείς παρά να τον νοσταλγείς

κάθε στιγμή που περνάει

Re-born

Θα ήθελα να γεννιόμουν ξανά.Σ'ένα ζεστό μέρος.Τυλιγμένη σε μια μικρή ροζ κουβέρτα.Προφυλαγμένη απο τον καιρό,την κακία,τους ανθρώπους.Το μυαλό καθαρό απο σκέψεις,ανασφάλειες και υποχρεώσεις.Να μάθαινα απο την αρχή την αγάπη,τις αξίες της ζωής,την ανθρωπότητα,την ελεύθερη βούληση και τα λάθη των δικών μου επιλογών.Μεγαλώνοντας με ενθάρρυνση και προτροπή και όχι με "μη" και "πρέπει".Με την συνείδηση καθαρή και όχι καταδυναστευμένη απο κανόνες και νόμους άγραφους.Να μπορώ να λέω την άποψη μου χωρίς φόβο,κοιτώντας τον άλλον στα μάτια.Χωρίς να περιμένω κρίση,κατάκριση και καταδίκη

Θα ήθελα να γεννιόμουν ξανά.Κάπου που να μπορώ να αναπνέω αέρα καθαρό.Να βλέπω και να μυρίζω λουλούδια.Να αντικρύζω τον ήλιο και πρόσωπα χαμογελαστά.Ξέγνοιαστα και ξεκούραστα.Σε ανθρώπους όμορφους.Με ίσιες τις πλάτες.Καί όχι με ώμους κυρτούς.Απο κακουχίες και προβλήματα.Χωρίς διακρίσεις,σκοπιμότητες και οφέλη.

Θα ήθελα να γεννιόμουν ξανά.Να μπορούσα να διακρίνω μόνο θολές χρωματιστές εικόνες.Να γύρναγα το κεφάλι σε απαλά ακούσματα και όλοι οι ήχοι να μου φαινόντουσαν μελωδίες.Να αντιλαμβανόμουν τον κόσμο ολόκληρο μόνο απο το άρωμα του γάλακτος και της μητέρας.Κρατώντας σφιχτά στην παλάμη μου την ζωή.

Και ίσως εκεί να αισθανόμουν ασφαλής.

Ώρα για όνειρα...

Ξάπλωσε στο κρεβάτι

Έβαλε το μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια

Και μάζεψε το σώμα της

Σε στάση εμβρυική

Σήκωσε επιμελός τα μαλλιά της

Αφήνοντας ελεύθερο τον λαιμό και την πλάτη

Έκλεισε τα μάτια

Και τον φαντάστηκε πίσω της

Κουλουριασμένο στο κορμί της

Με το πρόσωπο του στο πίσω μέρος του λαιμού της

Το αγαπημένο του σημείο πάνω της

Εκεί του άρεσε να κοιμάται

Ήταν πάντα ζεστά

Και μύριζε το άρωμά της

...

Καληνύχτα

Μια εκδρομή

Θέλω να πάμε μια εκδρομή.Όχι πολύ μακριά,μα ούτε και κοντά.Να έχει καθαρίσει ο ουρανός ωστέ να μπορούμε να βλέπουμε τα αστέρια την νύχτα.Να έχουν μαλακώσει οι άνθρωποι για να μπορούμε να τους χαιρετάμε στον δρόμο και να μας κερνάνε μέλι και καρύδια.Και όλα να πηγαίνουν αργά.Κάπου που να έχει δέντρα,κουκουνάρια και μαργαρίτες.Μικρα μονοπατάκια να βγάζουν σε κρυφές κούνιες και πηγάδια.Να μπορούμε να περπατάμε με τις ώρες και να ξαποσταίνουμε στην άκρη κάποιου βουνού και να αγναντεύουμε το άπειρο.Βαθιά αναπνοή.

Μην πάμε με αυτοκίνητο.Θέλω να έχεις τα χέρια σου ελεύθερα να με κρατάς αγκαλιά.Με τρένο!Με τρένο θέλω να πάμε!Να χανόμαστε στις εικόνες που ξετυλίγονται μπροστά μας.Είναι και αυτός ο ήχος που κάνει.Ρυθμικός και διακριτικός.Που σε βοηθάει να ταξιδέψεις τα όνειρά σου.Μμμ...μόνο που πολλές φορές με νανουρίζει αυτό του το τραγούδι.Αν αποκοιμηθώ μην μου θυμώσεις.Θα αισθάνομαι ασφαλής δίπλα σου και θα χαμογελάω.

Να βρούμε ένα όμορφο μικρό δωμάτιο.Μην πάμε σε ξενοδοχείο.Σε σπίτι καλύτερα.Σαν φιλοξενούμενοι.Να είναι ξύλινο και γραφικό.Το κρεβάτι διπλό να χωράει την αγάπη μας.Με χρωματίστα σεντόνια,ένα μαξιλάρι(εγώ θα ακουμπάω στο στήθος σου),και μια ζεστή κουβέρτα.Δίπλα του ένα πέτρινο τζάκι να καίει συντροφιά και να μας ζεσταίνει τα πόδια.Για πρωινό θα πίνουμε ζεστό γάλα με σοκολάτα και τσουρέκι με μαρμελάδα.Θα σηκωνόμαστε νωρίς όμως ε?Να εξερευνήσουμε και την πιο μικρή γωνιά αυτού του όμορφου τόπου!

Θέλω να βγάλουμε πολλές φωτογραφίες.Τα παιδιά να παίζουν στην πλατεία.Τις γιαγιάδες να πλέκουν στα μπαλκόνια.Οι παππούδες ταβλάκι και κουβεντούλα στο καφενείο.Την εκκλησία του χωριού.Την φύση.Εσένα.Εμένα.Ναι!Θα σε αφήσω να με φωτογραφίσεις.Όπως θέλεις.Δεν θα σου πώ όχι σε τίποτα.Μόνο δικιά σου,για όσο με θελήσεις.

Θέλω να παίξουμε μαζί.Ότι παιχνίδι μπορεί να κατεβάσει το μυαλό μας!Σαν μικρά παιδιά.Να σε βλέπω να με κοιτάς και να ανοίγει η καρδιά μου.Να βλέπω τα μάτια σου να γελάνε και να χαίρεται η ψυχή μου.Και που ξέρεις...μπορεί να σε αφήσω να με νικήσεις...

Θέλω να πάμε μια εκδρομή.Και ας μην ξαναπάμε ποτέ άλλη.Μακριά απο υποχρεώσεις,σκέψεις,έγνοιες.Να υπάρχει μόνο έρωτας,αγάπη χαμόγελα και σιωπή.

Να αναπνέω εσένα.Τίποτα άλλο δεν θέλω.

Μόνο να αναπνέω εσένα.

Θα με πας?

Το καλοκαίρι θα ΄ρθει

Δεν ξέρω γιατί συγκινούμαι όταν ακούω αυτό το τραγούδι.Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο,στην μουσική,στους στίχους,στις δυνατότητες του καλλιτέχνη...κι όμως με νοσταλγεί.

Δεν ξέρω γιατί ήρθα πάλι εκεί.Σαν κάτι να με ελκύει και είμαι τόσο αδύναμη να του αντισταθώ.

Δεν ξέρω γιατί το πρωί χαμογέλασα με την σκέψη οτι θα έρθω.Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη και ήταν απο τις λίγες φορές που μου άρεσε αυτό που είδα.Και χαμογέλασα πάλι.Για σένα αυτή την φορά.

Δεν ξέρω γιατί με κοιτάζουν όταν προχωράω στον δρόμο.Κάποιες φορές μου αρέσει.Κάποιες άλλες όχι.Με διακόπτει αυτό το βλέμμα.Απο τα όνειρά μου.Απο τις ιστορίες που πλάθω όταν περπατάω.Κάποιες φορές,σαν και σήμερα,θέλω απλώς να περνάω απαρατήρητη,σαν σκιά ανάμεσα τους και κανείς να μην μου δίνει σημασία.

Δεν ξέρω γιατί έφαγα σοκολάτα πριν πέσω για ύπνο.Δεν έπρεπε να φάω.Πρέπει να γίνω πιο αδύνατη.Και πιο όμορφη.Τι χαζό.Λες και έτσι θα με αγαπήσουν περισσότερο?Όχι.Δεν παίζει ρόλο η εξωτερική εμφάνιση για αυτό.Η αγάπη βγαίνει απο μέσα.Δεν έχει καμμία σχέση με το έξω.Ίσως να με έπιασαν οι ανασφάλειες μου αυτές τις μέρες.Ίσως γιατί...

Δεν ξέρω γιατί κάθομαι και στεναχωριέμαι για πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν.Πρέπει να αναλώνομαι σε αυτά που μπορώ να φτιάξω.Να αφήσω πίσω μου το παρελθόν και το μέλλον ίσως για κάποιες στιγμές

Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να επικεντρωθούμε σε αυτο το ευλογημένο παρόν!

Δεν ξέρω γιατί αισθάνομαι τύψεις που έφαγα την σοκολάτα.Το έκανες που το έκανες.Δεν το ευχαριστιέσαι τουλάχιστον?

Δεν ξέρω γιατί κάθομαι και γράφω αυτό το χαζό ποστ.Θα έπρεπε να γράψω ένα ωραίο ποίημα ή μια ιστορίας αγάπης.

Δεν ξέρω γιατί κάθομαι και γκρινιάζω εδώ.Ίσως επειδή δεν έχω κανέναν δίπλα μου να του γκρινιάξω.Σαν τα μωρά.Έτσι κάνουν όταν είναι στεναχωρημένα.Για να κερδίσουν λίγη προσοχή και αγάπη.

Δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι χρειάζονται τόση αγάπη για να ζήσουν.Θα έπρεπε να είναι φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο που να επιβιώνουν με λιγότερη.

Δεν ξέρω γιατί ακούω για εικοστή φορά αυτό το τραγούδι.Είναι και το χέρι μου που πονάει και με κάνει να αισθάνομαι πιο ευάλωτη.

Πρέπει να γίνω δυνατή.Έχω πολλά πράγματα να φέρω εις πέρας.Και θα τα καταφέρω

Πάντα δεν τα καταφέρνω?

Έξω φυσάει πολύ.Με φοβίζει αυτός ο ήχος.Δεν βλέπεις απο που έρχεται.Και το άγνωστο τρομάζει.Θα κοιμηθώ με τα γυαλιά απόψε.Να μπορώ να κοιτάζω γύρω και να φαίνονται όλα καθαρά.

Δεν ξέρω γιατί κάθεστε και με διαβάζετε.Δεν έχω κάτι να σας δώσω σήμερα.Ούτε ένα μικρό χαμογελάκι δεν μπορώ να ζωγραφίσω στα χείλη σας.Μπορείται να αράξετε απλώς.Να ακούσετε το τραγουδάκι και να πέσετε για ύπνο.Ταξιδεύοντας στα πιο όμορφα όνειρα...

Θα ήθελα τόσο πολύ να χωνόμουν στην αγκαλιά σου απόψε.Να μου χάιδευες τα μαλλιά,να με φίλαγες και να μου έλεγες οτι όλα θα πάνε καλά

Θα πάνε...?

Ανθρώπινη επαφή

Μεσημέρι στο Μοναστηράκι.Τα σοκάκια γεμάτα εικόνες και χρώματα.Μεταξωτά μαντήλια να παίζουν με τον αέρα.Φανταχτερές νεράιδες να στέκουν περήφανες πάνω απ'τα κεφάλια των περαστικών.Αρωματικά στικ κανέλας,πολύχρωμα μπιζού,χάντρες και αρώματα.Παλιά μουσικά όργανα,ινδικά έπιπλα και κεντημένα φορέματα.Αντιγραμμένα cd,σανδάλια και εσάρπες.Μικροπωλητές διαλαλούν την πραμάτεια τους.Οι 'προμηθευτές του δρόμου΄ κοιτάζουν με βλέμμα αγωνιάς τα στενά,έτοιμοι να μαζέψουν το μαγαζί τους και να τρέξουν.Ένας σαρλό σε μια γωνιά περιμένει κάποιο νόμισμα για να χαρίσει ένα λουλούδι.Σε όποιον το έχει ανάγκη.Εγώ περπατώ αργά,κυριευμένη απο σκέψεις.Όχι για να φτάσω κάπου.Έτσι απλά.Να αφήσω τον χρόνο να κυλήσει.

Σηκώνω τα μάτια μου στον ουρανό.Άσπρος.Άχρωμος.Δεν θυμάμαι να τον έχω δει ποτέ ξανά τόσο άδειο.Ξαφνικά αισθάνομαι μικρή.Η αντηλιά με κάνει να κατεβάσω το βλέμμα.Τα πόδια μου κουράστηκαν.Κάθομαι να ξαποστάσω σ'ένα υπερηψωμένο πεζούλι στον πεζόδρομο.Η φούστα μου κυλιέται στο έδαφος.Δεν με ενοχλεί η βρωμιά του ή απο τι προέρχονται οι στάμπες που είναι απλωμένες παντού πάνω του.Θέλω μόνο να ξεκουράσω το κορμί μου.

Η περιπλάνηση μου διακόπτεται απο την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου.Κάθεται δίπλα μου.Τα ρούχα του βρώμικα.Με δυο τσιγάρα στο χέρι.Απομεινάρια των περαστικών.Μου δίνει το ένα.Πάρε.λέει.δεν έχω τιποτα.Του χαμογελάω κουρασμένα.Ευχαριστώ,δεν καπνίζω.Αρχίζει να μου μιλάει.Οι συλλαβές βγαίνουν ανακαταμένες.Του λείπουν τα τέσσερα μπροστινά δόντια.Δεν καταλαβαίνω τι μου λέει.Ούτε προσπαθώ να καταλάβω.Το πρόσωπό μου γυρισμένο αλλού.

Η μοναξιά,είπε,είναι ένα μαχαίρι.Που αν δεν το προσέξεις θα σε σκοτώσει.Γύρισα προς το μέρος του.Το κατάλαβα αυτό.Το ένιωσα.Μέσα μου.Κούνησα καταφατικά το κεφάλι και τον άφησα να διαλύσει τις μοναξιές μας.Έστω και για λίγα λεπτά.

Ήρθε η ώρα να φύγω.Σηκώθηκα,ίσιωσα την φούστα μου και τον κοίταξα.Μου άπλωσε το χέρι του.Μπορείς να μου δώσεις λίγο το δικό σου?Ήταν βρώμικο,γεμάτα σημάδια.Τα νύχια του μαύρα και μακριά.Απλωμένο σε μένα.Του του έδωσα.Το αριστερό.Το κράτησε προσεκτικά.Λες και ήταν κάτι ανεκτίμητο.Η υφή του ήταν απαλή.Περίεργα ευχάριστη.Χάιδεψε το εξωτερικό μέρος του χεριού μου,την παλάμη και μετά πέρασε τα δάχτυλα του στα δικά μου.Χαμογέλασε.Του χαμογέλασα και εγώ.Έφυγα και έμεινε να με κοιτάζει.Μέχρι που χάθηκα.Χάθηκε και αυτός.Μέσα στο πλήθος.

Νέα αρχή

Το όνομα άλλαξε

Τα όνειρα ταξίδεψαν

Η φλόγα παρέμεινε ίδια

Καλώς ήρθατε

.

.

.

.

.

.

.