Short story

Γύρισε το κεφάλι αριστερά και ακούμπησε το κοκκινισμένο απο τον ήλιο ώμο της.Το δέρμα ξηρό,αλμυρό,αφυδατωμένο.Με την άκρη του δαχτύλου της άρχισε να κατεβαίνει το χέρι της,ακολουθώντας τις άσπρες γραμμές που είχε χαράξει η θάλασσα πάνω του.Διψασμένο.Όπως και εκείνη άλλωστε.Αλλά απο τι?

Απο αγάπη!Θα ήταν η πρώτη απάντηση που θα ερχόταν στο μυαλό της αν την ρωτούσαν.Είναι απο αυτές τις απαντήσεις που ρέουνε απο μέσα μας αβίαστα όπως πιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα,ποιο τραγούδι σου αρέσει ή ποια τρία πράγματα θα έπαιρνες μαζί σου αν ναυαγούσες σε ένα ερημικό νησί.

Μάζεψε τα πόδια πιο κοντά στο σώμα της και το ξανασκέφτηκε.

Δεν μπορούσε να πει ότι ήταν στερημένη απο το συγκεκριμένο συναίσθημα.Είχε δεχτεί και είχε δώσει πολύ αγάπη στην ζωή της μέχρι τώρα.Και όμως τον τελευταίο καιρό,χωρίς να γνωρίζει ακριβώς τον λόγο την απέφευγε.Σαν ένα φαγητό που αν και σου αρέσει δεν το τρως γιατί θα σε πειράξει στο στομάχι.Η ένα ζευγάρι παπούτσια που όσο φανταχτερά και αν φαίνονται σου είναι στενά και δεν μπορείς να περπατήσεις.Ποιο το νόημα να τα φοράς αν δεν μπορείς να κάνεις βήμα?

Έτσι και αυτή.Όταν κάποιος την πλησιάζει και της δίνει αγάπη,φεύγει.Η μάλλον δεν φεύγει.Αυτή ποτέ δεν φεύγει.Τον διώχνει.Ποτέ ευθέως.Πάντα προσεγμένες λέξεις και μικρά τεχνάσματα ακολουθεί η τεχνική της.Ανάλογα με το πόσο δεμένος είναι ο άλλος μαζί της, διακυμαίνεται και ο τρόπος που τον απομακρύνει.Προσπαθεί να είναι ευέλικτη.Να μην πληγώσει.Κάτι τελείως αναπόφευκτο όταν εμπεριέχεται και ο έρωτας.Άλλοι πιο εύκολα.Άλλοι πιο δύσκολα.Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.Κάποια στιγμή κουρασμένοι,αποχωρούν.

Και τότε έρχεται μια λύτρωση στυφή.Μια νίκη που δεν συνοδεύεται από χαμόγελα και ξεσπάσματα  ευτυχίας.Μόνο απο την αίσθηση ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε και τώρα τελείωσαν.Σαν το ουράνιο τόξο μετά την βροχή.Απόδειξη πως έγιναν όλα όπως προστάζει η φύση.Μόνο που το δικό της ουράνιο τόξο δεν είναι πολύχρωμο.Είναι γκρι και μαύρο.Και απόδειξη οτι τίποτα δεν αλλάζει.

Θα ήθελε να το αποφύγει.Να σταματήσει αυτό το είδος της ιεροτελεστίας που την βασανίζει και να μπορούσε να αφεθεί.Απλώς να αφεθεί.Κάτι που δεν έκανε.Άγνωστοι ακόμα οι λόγοι.Ίσως πιστεύει οτι δεν άξιζε να αγαπηθεί.Ίσως οτι οι άλλοι δεν την γνωρίζουν πραγματικά και αν το έκαναν δεν θα μπορούσαν να την αγαπήσουν με την ίδια ευκολία,μπορεί και καθόλου.Ίσως απλά παίρνει τα σκήπτρα και τιμωρεί η ίδια τον εαυτό της,που τόσο της αρμόζει,μιας και κανείς άλλος δεν αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο.Και ο κύκλος απλά επαναλαμβάνεται.

Ο ήλιος έκαιγε όλο και πιο πολύ το κορμί της.Έβαλε στο στόμα της μια γουλιά παγωμένο νερό και το άφησε να κυλήσει αργά στο μπράτσο της.Ύστερα έσκυψε και το μάζεψε με τα χείλη της.Όλο.Χωρίς να αφήσει ούτε μια σταγόνα να πέσει κάτω.'Όπως θα ήθελε ίσως να κάνει και με την ζωή.

Απλά...

                                                            




Αγαπάω τις μικρές λεπτές γραμμές γύρω απο τα μάτια σου
Κάθε μια,μια ιστορία.


Θέλω να μάθω την κάθε ιστορία που είναι γραμμένη στο πρόσωπό σου
Και ύστερα...


Να βουτήξω μέσα στο γαλάζιο
Και να αφήσω εμένα μέσα σου


Και να δω αυτές τις γραμμές να βαθαίνουν
Καθώς ζωγραφίζονται πάνω τους χαμόγελα

To the train

Υπάρχει κάτι που να κρατάει για πάντα..?

Ή όλα είναι στιγμές που σκοπός τους είναι να γίνουν ανάμνηση?

Και αν αυτές οι στιγμές σε προδώσουν?

Θα ήταν καλύτερα να μην τις είχες πότε..?

Piovana

Μπορεί ένα φιλί να σωπάσει τις λέξεις?

Τις σκέψεις μήπως..?

Κάτι

Δεν έχω λόγια να παραθέσω σήμερα.
Λόγια στοιβαγμένα με ακρίβεια.Ταιριασμένα προσεκτικά μεταξύ τους.Γαρνιρισμένα  με ατμοσφαιρικές όμορφες λέξεις.Και σερβιρισμένα με ομοιοκαταληξίες και πειθώ.
Έχουν ξεραθεί και κολλήσει στον λαιμό μου.Όπως  μένουν πάνω στο φλυτζάνι τα κατακάθια του καφέ.Μαύρα.Γεμάτα ρωγμές και σκασίματα.


Συναισθήματα έχω.
Συναισθήματα μπερδεμένα.Σαν κουβάρι.Δεμένα με μια λεπτή πράσσινη κλωστή.Δεν ξέρω γιατί πράσσινη.Ίσως γιατί πάντα με προβλημάτιζε το χρώμα.Ίσως επειδή δεν ήμουν ποτέ καλή στο να βρίσκω την άκρη.Ίσως γιατί φωνάζουν όλα μαζί και δεν μπορώ να τα ακούσω.Ίσως γιατί θα προτιμούσα απλά, να μην νιώθω.




Η σιωπή πονάει.
Πονάει σαν μια αλήθεια.Γυμνή.Χωρίς τίποτα να καλύπτει την ασχήμια της.Ψυχρή και ντροπιασμένη μπροστά στα αχόρταγα μάτια των θεατών της.






Ίσως μιαν άνοιξη σπάσει ο πάγος.
Όπως κάποτε
Ή μήπως ήταν χειμώνας...?

What if...

Μάζεψα τα ποτισμένα με έρωτα σεντόνια.
Τα δίπλωσα προσεκτικά.Και τα έβαλα στο πλυντήριο.
Ύστερα έμεινα να τα κοιτάζω.Να γυρίζουν.Να μπλέκονται.Όπως οι σκέψεις με τα συναισθήματα.Να γίνονται ένα και να χωρίζουν ξανά.Όπως δύο σώματα.Να χάνονται.Όπως οι μυρωδιές απο τις αναμνήσεις.Και να βγαίνουν στην επιφάνεια έτοιμα να λερωθούν ξανά.Ίσως λίγο πιο ξεθωριασμένα και τραχιά απο πρίν.Αλλά έτοιμα.














Μπορώ να μπω και εγώ στο πλυντήριο..?

Μυρτώ και Κορνήλιος

Αγόρασα δυο ψαράκια.Την Μυρτώ και τον Κορνήλιο.Είναι λευκά και στολισμένα με μικρά κόκκινα λουλούδια.Η Μυρτώ όλη μέρα κολυμπάει περήφανα κατά μήκος του ενυδρείου και ο Κορνήλιος όλη μέρα την κυνηγάει σκουντώντας την απαλά με την άκρη του κεφαλιού του.Αντικατέστησαν επάξια το χρυσόψαρο που με συντρόφευε τους τελευταίους έξι μήνες.

'Ουδείς αναντικατάστατος' μου θυμίζει συχνά-πυκνά ένας φίλος μου.Ναι.Ίσως για ένα ψάρι.Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τους ανθρώπους.Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πολύπλοκες και ασύμμετρες.Δένονται με δεσμούς πολλές φορές ακανόνιστους.Μοιράζονται συναισθήματα,εμπειρίες και αναμνήσεις.Όταν φεύγει ένας άνθρωπος,πάντα αφήνει κάτι δικό του πίσω του.Και παίρνει κάτι δικό σου μαζί του.Και αυτό το 'κάτι' δεν μπορεί να το αντικαταστήσει κανείς.Όσο καλύτερος και αν φαίνεται να είναι.

Η Μυρτώ στέκεται στην μια άκρη κοιτάζοντας μελαγχολικά έξω και ο Κορνήλιος κρύβει για ακόμα μια φορά το πρόσωπο του κάτω απο τα πτερύγια της.Θα ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για αυτούς κάποτε..

Watching the time passing by

 

Με μικρές κοφτές αναπνοές και τα μάτια καρφωμένα στον ορίζοντα περιμένω.

Και να.Η δύση. 
Εικοσιεννιά ολόκληρα χρόνια περνάνε αργά απο μπροστά μου και δύονται στο άπειρο.

Εγώ κοιτάζω.
Αγκαλιά μόνο με την άκρη ενός μικρού παραπόνου και μια γλυκόπικρη γεύση μελαγχολίας στο στόμα. 

Ο ουρανός στο χρώμα του μωβ και του λιλά ανοίγει.Και μια τελετουργική γιορτή ξεκινάει,με μοναδική καλεσμένη εμένα.

Αναμνήσεις ξεχύνονται παντού γύρω μου.Στριφογυρίζουν.Χορεύουν.Κλαίνε.Γελάνε.Φωνάζουν.Και βυθίζονται στον πάτο της θάλασσας ξεψυχώντας.

Σηκώνομαι.Προσπαθώ να τις αγγίξω.Να τις νιώσω.Να τις φέρω πίσω σε μένα,Να μου δώσουν όλα τα χρόνια που έφυγαν.Όλους τους ανθρώπους που χάθηκαν.Εμένα.

Γλιστράνε απο πάνω μου χωρίς να καταφέρω να κρατήσω ούτε μια.

Ο ουρανός έκλεισε.Η γιορτή τελείωσε,Και απομένω μόνη να κοιτάζω τα νερά.

Όλη μου η ζωή κείτεται στον βυθό.

Παίρνω φόρα και βουτάω.Κατεβαίνω στο σκοτάδι και προσπαθώ να ξεκολλήσω τα κομμάτια μου απο την άμμο.Ο αγώνας άνισος.Μένουν ριζωμένα στην γη.Και το οξυγόνο μου τελειώνει.

Σηκώνω το βλέμμα προς την επιφάνεια.Το λίγο φως παίζει μαζί της σχηματίζοντας μορφές.Μορφές ανθρώπων στραμμένες σε μένα με χέρια ανοιγμένα,χαμόγελα στο πρόσωπο και μάτια γεμάτα αγάπη.Καταλαβαίνω.Δεν θάφτηκε η ζωή μου.Είναι εκεί και με περιμένει.Εγώ φοβάμαι.

Με μια αποφασιστική κίνηση βγαίνω έξω.Περνάω μια τούφα απο τα μαλλιά μου στα χείλη μου και γεύομαι την αλμύρα.Χαμογελάω.Έχω μια υπέροχη ανατολή να υποδεχθώ..

Άλλη μια νύχτα

.

.

 

5.10 π.μ.
Γυρίζω αριστερά το κλειδί στην μίζα και βγαίνω απο το αυτοκίνητο.Τα βήματα μου αργά.Τα ρούχα και τα μαλλιά μου νοτισμένα απο καπνό και αλκοόλ.Μπαίνω μέσα στο σπίτι και βλέπω τον πατέρα μου να ετοιμάζεται για δουλειά.-Καλημέρα.-Καληνύχτα.Ξαπλώνω στο κρεβάτι και η μουσική ηχεί ακόμα στα αυτιά μου.Όχι σαν μελωδία.Ένα συνεχόμενο υπόκωφο βουητό.Σαν να έχεις ένα σμήνος μέλισσες μέσα στο κεφάλι σου.Ναι,κάπως έτσι.Κλείνω τα μάτια και κατακλύζομαι απο εικόνες.


Σε ένα μικρό δωματιάκι δένουμε τις μηχανές.Μπαταρίες.Φλας.Κάρτες.Ταχύτητα κλείστρου 1/60.Διάφραγμα 5.6.ISO 200.Έτοιμοι.-Φύγετε.Μια μικρή δόση άγχους ανεβαίνει στα χείλη.Βαθιά εισπνοή και ξεκινάμε.-Κοιταξέ με.Γύρισε μου λίγο στα δεξιά.Πιο ψηλά το πιγούνι.Τα χέρια ελαφρά πιο πίσω.Πόζαρε στον φακό λες και είναι ο εραστής σου και θέλεις να τον δελεάσεις.Ξανά.Χαμόγελο.Το 'χουμε.


Η ώρα περνάει.Η μουσική δυναμώνει.Τα μπουκάλια διαδέχονται το ένα το άλλο και οι άνθρωποι γίνονται πιο χαλαροί.Γελάνε.Χορεύουν.Τραγουδάνε.Ξεφεύγουν.-Bella! Bella! Με πιάνει απο την μέση και αρχίζει να με χορεύει.-Parlare italiano?-No.Kάνω μια στροφή χαμογελώντας και ευγενικά τον απομακρύνω απο πάνω μου.Αγοράζει πέντε φωτογραφίες  και με φιλάει απαλά στην άκρη του κεφαλιού μου.-ciao bella!-Ευχαριστώ.Καλή συνέχεια.


Τώρα όλοι είναι όρθιοι.Έχουν τα χέρια σηκωμένα ψηλά και βγάζουν ότι έχουν μέσα τους με όλη την δύναμη που διαθέτουν.Πίκρες,απογοητεύσεις,αγάπες,απώλειες,σκέψεις,άγχη,ανασφάλειες.Τα βάζουν όλα σ'ένα ποτήρι και τα πνίγουν στο οινόπνευμα.Έστω και για λίγο. Ανάμεσα τους εγώ.Προσπαθώ να περάσω χωρίς να ενοχλήσω.Δείχνοντας να συμμερίζομαι αυτή τους την ανάγκη για διασκέδαση.Μια διασκέδαση που δεν καταλαβαίνω.Που δεν την έχω κάνει ποτέ δική μου.Αλήθεια εγώ πως διασκεδάζω? ...


Η δουλειά τελείωσε.Ο τραγουδιστής συνεχίζει μιλώντας για μεγάλους έρωτες.Παντού σκοτάδι.Και μόνο αυτός λουσμένος στο φως.Κάτω απο την σκηνή χορεύουν αργά μικρές μελαγχολικές φλόγες.Προδίδοντας πληγωμένες καρδιές που προσπαθούν να ξεχάσουν.Ή να θυμηθούν ίσως.Λύνω την μηχανή.Κλείνω ταμείο και μετράω τις φωτογραφίες που έμειναν.Μια τελευταία ματιά στους ανθρώπους αυτούς που δεν πρόκειται να ξαναδώ.Στις στιγμές που με ένα πάτημα του κουμπιού,συνέλαβα με τον φακό μου και ύστερα χάθηκαν.
-Καληνύχτα.-Καλό ξημέρωμα.Τα λέμε άυριο.


To κορμί μου πονάει.Και ο Μορφέας αργεί να έρθει.Προσπαθώ να αποβάλλω τον θόρυβο απο τον χώρο και τα χρώματα που στροβιλίζουν το μυαλό μου.Να διώξω όλη την ένταση και το άγχος.Να σκεφτώ κάτι όμορφο και ήρεμο.
Μπλε και ζαλάζιο.Ησυχία και καθορότητα.Άρωμα γιασεμιού και ένα ζεστό βλέμμα.Να με κοιτάει με αγάπη και τρυφερότητα.Με γαληνεύει.Με νανουρίζει.Και αποκοιμιέμαι. 

Καλώς μου ήρθες

Σάββατο πρωί.Δεν υπάρχει καλύτερη ώρα για περπάτημα απο ένα 'Σάββατο πρωί'!
Ο ήλιος έχει πάρει ήδη την θέση του στο γαλάζιο μέρος του καμβά και εγώ με μια κίνηση,που φανερώνει έναν καλό βραδινό ύπνο,πετάγομαι απο το κρεβάτι.Λίγο νερό στο πρόσωπο,βούρτσισμα των δοντιών,μια πρόχειρη αναζήτηση στην ντουλάπα και έτοιμη!
Κλείνω τα παράθυρα,περνάω την φωτογραφική μηχανή στο χέρι μου και κατευθύνομαι προς το ασανσέρ.Πατάω το κουμπάκι και περιμένω,ισιώνοντας την φούστα μου που έχει μια αδυναμία να γυρνάει στο αριστερό μέρος του σώματός μου.Μπαίνω μέσα,κοκκινίζω το τετράγωνο του ισογείου και ρίχνω, για έναν τελευταίο έλεγχο, μια ματιά στον μεγάλο καθρέπτη που πλαισιώνει το 1/3 του χώρου.
Ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου καθώς βλέπω το τέλειο εναρμονισμένο ντύσιμό μου.Οι καφέ ανοιχτές μπότες δένουν πολύ όμορφα με την καφέ απόχρωση του καλτσόν,το οποίο ταιριάζει απόλυτα με την καφέ φούστα,η οποία γίνεται ένα με την καφέ μπλούζα με τους ροζ ρόμβους,η οποία τονίζεται ιδανικά με το ροζ κασκόλ,το οποίο μισοκρύβεται στο μακρύ καφέ παλτό μου!Το χαμόγελο διακόπτεται απότομα καθώς βλέπω κάτι να γυαλίζει στην δεξιά μεριά των μαλλιών μου.
Πλησιάζω πιο κοντά.Και άλλο λίγο.Τόσο ώστε να αποφύγω να ακουμπήσω την μύτη μου στο τζάμι και μένω ακούνητη.Οι κόρες των ματιών μου διαστέλλονται και η αναπνοή μου σταματάει για μερικά δευτερόλεπτα προτού συλλαβίσω την διαπίστωση της έρευνας μου....μια άσπρη τρίχα..!
Απλώνω το χέρι μου και την ξεδιαλύνω απο μια μπούκλα που είχε κρυφθεί.Την αγγίζω προσεκτικά-σχεδόν ευλαβικά,και την απλώνω στην παλάμη μου.Εντάξει.Είχα δει παρόμοιες τριχούλες να στολίζουν συνομήλικούς μου,αλλά να την βλέπω πάνω μου; ήταν κάτι πρωτόγνωρο.Και τώρα τι?
Αυτή είναι η αρχή?Θα αρχίσουν να ξετυλίγονται και άλλες τέτοιες?Αρχίζει η περίοδος της ωρίμανσης?Και αυτό είναι το σημάδι που σε ταρακουνάει για να το συνειδητοποιήσεις και να φέρεσαι ανάλογα?Μήπως είναι το τέλος?Το οριστικό τέλος της εφηβείας?Μήπως μπαίνεις στον κόσμο των ενηλίκων όταν βγάζεις την πρώτη άσπρη τρίχα και όχι όταν κλείνεις τα δεκαοχτώ?Μήπως τώρα ενηλικιώθηκα?Και τότε γιατί νιώθω ακόμα τόσο παιδί?
Παίρνω το βλέμμα απο το καινούργιο απόκτημά μου και κοιτάω το πρόσωπό μου. Ίδιο μου φαίνεται.Ίδιο όπως το δείχνει κάθε μέρα ο καθρέπτης και όχι με τον τρόπο φυσικά που το ορίζουν οι  φωτογραφίες περασμένων χρόνων.Κατεβάζω το χέρι μου και ισιώνω την φούστα μου που με έναν περίεργο τρόπο έχει μετακινηθεί πάλι προς τα αριστερά.Όχι.Δεν σταμάτησα να είμαι το κορίτσι που νιώθω.Απλώς σε αυτό το κορίτσι,ήρθε και προστέθηκε άλλη μια ιδιότητα.Αυτή της γυναίκας.Σημασία έχει να αισθάνομαι καλά μέσα μου.Με μένα.Αν το καταφέρνω αυτό,προχωράω.Και ας έρθουν όσες άσπρες τρίχες θέλουν!
Σκύβω το κεφάλι μπροστά,ανακατεύω τα μαλλιά με τα δάχτυλα και αφήνω τον μικρό εισβολέα να ενσωματωθεί με όποια μπουκλίτσα θέλει.Σηκώνω το κεφάλι μου και χαμογελάω.Είναι η ώρα να φύγω.Ή όπως λέει και μια αγαπημένη μου έκφραση...να αδράξω την μέρα

When a star fall

.

.

Είναι πολύ όμορφο και δύσκολο


να μπορέσεις να βρεις κάποιον

που να μπορείς να μιλάς

Αλλά είναι ανεκτίμητο και σπάνιο

Να βρεις κάποιον που να είσαι μαζί του

χωρίς να χρειάζεται να μιλάς

Μνήμες.Και τα κενά ανάμεσα τους...

Μνήμη.


Έχω κενό μνήμης μιας περίπου ώρας.






Θυμάμαι.


Ένα ποτήρι με τρία παγάκια σε σχήμα καρδιάς.Μια μελωδία ξεχειλισμένη καραμελωμένα χαμόγελα.Ένα ζεστό χέρι τυλιγμένο στην μέση μου.Μια σοκολάτα με γεύση φράουλα.Έναν ενδοιασμό να χρωματίζει την γλώσσα μου.Μια επιθυμία να πλανιέται στις άκρες των δαχτύλων μου.






Ξεχνάω.


Την μυρωδιά σου.Το πως αισθάνεται το κορμί μου καθώς το αγγίζεις.Πως είναι να κάνεις έρωτα και μετά να χαμογελάς.Το φιλί.Την αγκαλιά.Το πάθος.Την τρυφερότητα.Την σιγουριά.Το αληθινό νόημα της λέξης 'μαζί'.






Θυμάμαι.


Κουλουριασμένος απο πίσω μου.Και εγώ κοιμάμαι.Και νιώθω ασφαλής.Με μια απόχη μαζεύεις όλα τα άσχημα όνειρα μου.Φρουρός της νύχτας μου.Τα κλειδώνεις σε ένα κουτί και πετάς το κλειδί μακριά.Γυρίζω προς το μέρος σου και ανοίγω τα μάτια.Φυσάς απαλά ανάμεσα τους αγάπη και μου γαργαλάς την μύτη.Σου χαμογελάω.






Ξεχνάω.


Μόνη στο λευκό.Τσαλαβουτάω την αξιοπρέπεια μου σε λακούβες λάσπης.Ξεπερνάω τον εαυτό μου.Και ανακαλύπτω τα όρια μου.Το στήθος μου είναι ζεστό.Τα χέρια μου παγωμένα.Προσπαθώ να σε πλησιάσω.Αλλά ποτέ δεν φτάνω εγκαίρως.Και ο δρόμος είναι μακρύς.Και εγώ γλιστράω.






Θυμάμαι.


Πως είναι να γελάς χωρίς λόγο.Τον τρόπο να δημιουργείς όνειρα απο την αρχή.Το πόσο γλυκιά μπορεί να είναι μια συνομωσία.Το κόκκινο καπέλο μου.Την γεύση μιας απογορευμένης μακαρονάδας.Την μυρωδιά του αθώου και του απλού.Την παιδικότητα μου.






Ξεχνάω.


Το ανέμελο χοροπηδητό στα πλακάκια.Τις σκάλες που με ανέβαζαν στον ήλιο.Τα παιχνίδια στο σπίτι.Το 'έτσι!' στο 'γιατί?'.Το να χορεύω στην βροχή.Το να εμπιστεύομαι αυτό που βλέπω.Να εμπιστεύομαι αυτό που ακούω.Να εμπιστεύομαι ανθρώπους.Να εμπιστεύομαι εμένα.





Μνήμη.


Έχω ένα κενό μνήμης περίπου μιας ώρας.


Ξυπνάω στο κρεβάτι μου.Ντυμένη ακόμα με τα ρούχα της χθεσινής νύχτας.Κάποια λείπουν.Το κεφάλι μου βαρύ.Οι ώμοι μου πονάνε.Προσπαθώ να θυμηθώ...ξεχνάω.Προσπαθώ να θυμηθώ...
κενό.
.
.
.

Υπάρχουν ώρες

.

υπάρχουν ώρες

που

...

σύννεφα σκοτεινιάζουν τον μικρό μου κόσμο

νερά πλημμυρίζουν το πρόσωπό μου

αέρας στροβιλίζει το κορμί μου

φωτιά καίει τα σωθικά μου

αυτές τις ώρες

σε χρειάζομαι περισσότερο

μην περπατάς πλάι μου

σηκωσέ με στα χέρια σου

και προχώρα εσύ για μένα

Σεπτέμβρης

.
.

Ο καιρός συννέφιασε και οι άνθρωποι κλείστηκαν λίγο ακόμη στον εαυτό τους.

.

Τα βράδυα κλείνω τα παράθυρα για να κοιμηθώ.Τραβάω το σεντόνι μέχρι την άκρη της μύτης μου και ξεσκεπάζω τα πόδια μου να τα αισθάνομαι ελεύθερα.Φυσάω το άγχος κάτω απο το κρεβάτι και φέρνω στο μυαλό μου ηλιόλουστες χαμογελαστές εικόνες μέχρι να αποκοιμηθώ.

.

Το πρωινό μου δεν ξεκινάει πια με καφέ γεμάτο σιρόπι καραμέλας και βόλτες στην Αθήνα.Λίγο νερό στο πρόσωπο,ένα στιγμιαίο κοίταγμα στον καθρέπτη και η συνεχόμενη προσπάθεια του να γίνομαι όσο μπορώ καλύτερη.

.
Όμορφο είναι να βάζεις στόχους και να τους βλέπεις σιγά-σιγά να πραγματοποιούνται.Νιώθεις οτι η ζωή δεν περνάει απλά απο μπροστά σου και χάνεται.Αλλά την κρατάς στα χέρια σου.Και μπορείς να της δώσεις σχήμα και μορφή.Ανάλογα με το τι εσύ θέλεις.
.

Έχω περάσει πολύ καιρό αφήνοντας μόνο τις μέρες να κυλάνε.Παίζοντας πότε με τις ώρες,πότε με τις στιγμές,πότε με τις ψευδαισθήσεις.Ζώντας τυλιγμένη σε ένα όνειρο.Παρατηρώντας στα κρυφά τους γύρω μου.Τα μάτια τους,τα χείλη τους,τις φοβίες τους,τις ανασφάλειες τους,τους μορφασμούς του προσώπου τους,τους χτύπους της καρδιάς τους,τον τρόπο που αγαπάνε,μισούνε,κάνουν έρωτα.
.

.
Οι άνθρωποι κάνουν έρωτα με διαφορετικό τρόπο και για διαφορετικό λόγο κάθε φορά.Κάνουν έρωτα απο πάθος , απο πόθο , απο απογοήτευση , για εκδίκηση , γιατί είναι ερωτευμένοι , για να ερωτευθούν , για να νιώσουν τρυφερότητα , γιατί είναι χαρούμενοι , γιατί είναι λυπημένοι , για αυτοκαταστροφή , απο μίσος , απο συνήθεια , απο συμβιβασμό, απο επιθυμία , απο αναγκή , γιατί πονάνε , γιατί αγαπάνε , απο αντίδραση , απο αδράνεια , για να μην μείνουν μόνοι , για να μην σκέφτονται , για να νιώθουν σημαντικοί , για να ξεχνάνε , για να θυμούνται . Πως είναι ζωντανοί ίσως.
.

.

.
Τα απογεύματα φοράω τα καλά μου και ταξιδεύω.Ταξιδεύω σε όλα εκείνα τα μέρη της γης που δεν έχω πάει.Σε όλες τις αγκαλιές που είναι μακριά μου.Σε όλες τις εποχές που δεν έχω υπάρξει.Σε όλες τις στιγμές που έχασα.Σε όλα τα όνειρα που δεν έχω ζήσει ακόμα.
.
Και χαμογελάω.

Αθήνα 19.56

.
.

Αγγίζω τα μελανιασμένα σημεία των καρπών μου.Κλείνω τα μάτια και τα βλέπω δεμένα στο κρεβάτι.Να προσπαθούν να λυθούν και να μείνουν δεμένα μαζί.Και ο φόβος γίνεται πάθος.Και το πάθος ηδονή.Και η ηδονή φόβος.

Παρατηρώ τα δεσμά στον λαιμό των ανθρώπων.Πως σέρνονται κάτω απο τις επιθυμίες,τα πάθη,τις ανασφάλειες.Πόσο πολύ θέλουν να κρατήσουν κάποιον κοντά τους.Και πόσο εύκολα τον διώχνουν.

Ακούω τα πληγωμένα μέρη της καρδιάς μου.Να γυρεύουν το φάρμακο που θα επουλώσει τα τράυματά τους.Και αν κάποιο χέρι ανοίξει και τους το προσφέρει.Μαζεύουν τις σταγόνες αίματος που έχουν γύρω τους και απομακρύνονται.Είναι τόσο τρομακτική η ίαση με την προοπτική μιας νέας πληγής.

Φωτογραφίζω τα βλέμματα των παιδιών.Και ζηλεύω.Κάπου στην διαδρομή έχασα την καθαρότητα της ψυχής μου.Το χαμόγελο μου.Και τον τρόπο να δείχνω οτι το μόνο που χρειάζομαι, είναι αγάπη .

Μπλε ώρα

.
.
.

Καιρό έχω να γράψω.Υπάρχουν φορές που οι λέξεις στερεύουν και όλες εκείνες οι εικόνες,

που γεμίζεις μέρα με την μέρα, μένουν κλειδωμένες στα τειχώματα του μυαλού σου.Και στα μάτια σου κάποιες φορές.

Ήρεμα κυλάνε οι ώρες τον τελευταίο καιρό.Χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις. Τις αφήνω να χύνονται μέσα απο τα δάχτυλα μου και μένω να τις κοιτάζω.Να ενώνονται μια προς μια.Και να σχηματίζουν μικρές λίμνες γύρω απο τα πόδια μου.

Δοκίμασα να κάνω ποδήλατο χθες.Μετά απο πολλά χρόνια.Απο ισορροπία τα πήγα καλά.Μα...ή το ποδήλατο ήταν πολύ μεγάλο για μένα ή εγώ ήμουν πολύ μικρή για αυτό.Μετά απο μερικά λεπτά,καταλήξαμε αγκαλιά στην άκρη του δρόμου.Κοιτάζω τις μελανίες και τα γδαρσίματα στα πόδια και στα χέρια μου και χαμογελάω.

Μπλε είναι η ώρα τώρα.Και εγώ κάθομαι στο μπαλκόνι και κοιτάζω το φεγγάρι.Νωρίς βγήκε σήμερα.Ίσως να αισθάνθηκε μοναξιά και βγήκε να έχει συντροφιά τον ήλιο.Ίσως απλά βαρέθηκε να περιμένει να έρθει η σειρά του.

Μου αρέσει αυτή η ώρα.Σχεδόν καθημερινά, την ίδια ώρα, ξαπλώνω στην αιώρα μου, και κοιτάζω το απέναντι κτίριο.Καθώς ο ήλιος δύει,του χαρίζει όλα του τα χρώματα.Και αυτό αλλάζει μορφές και διαθέσεις.Και μαζί με αυτό,και εγώ.Μέχρι να σκοτεινιάσει τελείως.

Τότε αυτό βυθίζεται και εγώ σηκώνομαι και ανάβω τα κεράκια.Πάνω απο την αιώρα,δεξιά και αριστερά της.Τα παρατηρώ καθώς φωτίζουν και καθώς τρεμοπαίζουν αν κάποιο αεράκι περάσει απο πάνω τους.Άνοιξε και το φως του πέμπτου,όπως κάθε βράδυ,την ίδια ώρα.Πάντα μου τραβάει την προσοχή.Το φως αλλάζει χρώματα και κάνει κύκλους,πότε δυναμόνοντας,πότε χαμηλόνοντας.Απο το ταβάνι φαίνεται να κρέμονται ξύλινα παιχνίδια που γυρίζουν γύρω-γύρω.Και μερικές φορές, οταν κλείνω τα μάτια, νομίζω οτι έρχεται μουσική απο εκεί.Μαγική,όπως μου φαντάζει απο μακριά όλο το δωμάτιο.

Με το πόδι μου,δίνω ώθηση στην αιώρα και σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά.Στο κομμάτι ουρανό που μου αντιστοιχεί.Ανάμεσα απο τις πολυκατοικίες και τις ζωές των ανθρώπων.Εικοσιπέντε σήμερα τα αστέρια.Πιο πολλά απο χθες.Πιο λίγα απο προχθές.Σε μερικές μέρες θα είμαι στο νησί.Εκεί δεν θα μπορώ να τα μετρήσω τόσο εύκολα.Θα μπορώ όμως να ταξιδεύω μέσα τους.Και να ονειρεύομαι.

Θυμάμαι μικρή δεν ήθελα να πηγαίνω.Το σπίτι στο βουνό είναι απομονωμένο και δεν είχα παρέα.Καθόμασταν με τους γονείς μου κάθε καλοκαίρι ένα μήνα και όλη μέρα γυρνούσαμε απο θεία σε θεία.Φιλιά,ντομάτες,αυγά,ευχές και ξεματιάσματα.Ή μόνη μου παρηγοριά,τα βιβλία μου. Έπαιρνα πάντα πολλά μαζί μου. Στο στενόμακρο μπαλκόνι,δίπλα στις ελιές,χανόμουν.Άλλαζα ρόλους.Ζωές.Γέλια.Και κλάμματα.

Τώρα θέλω να πάω.Θέλω να αφεθώ στο πράσσινο.Στο γαλάζιο.Στον ρυθμικό ήχο των τριζώνων.Στον ουρανό.Και στην θάλασσα.Έχεις ανάγκη καμμιά φορά να μένεις μόνος σου.Μόνος σου με την φύση.Και την ηρεμία που σου προσφέρει απλόχερα.Μια βαθιά εισπνοή είναι το μόνο που χρειάζεσαι.Να της επιτρέψεις να μπει παντού μέσα σου.

Κρύωσα.

Σηκώνομαι και φοράω τα πέδιλα μου.Σβήνω τα κεράκια και μπαίνω στο σπίτι.Αγγίζω το σκονισμένο πιάνο μου και αρχίζω να παίζω μια μελωδία.Γνωστή?Δεν είμαι σίγουρη.Οικία πάντως.Σαν τα μικρά καθημερινά θαύματα,που γίνονται ίσως για πρώτη φορά και όμως...Είναι κομμάτι του εαυτού σου.

Διαπίστωση

.
.
.

γιατί

.

.

.

.

.

.

Όσο και να τρέξεις..

.

.

Όσο καλά και να κρυφθείς...

.

.

Όσο πολύ και να προστατεύσεις τον εαυτό σου...

ο έρωτας

.

.

πάλι θα σε βρει

Βουτιά

.
.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο να βλέπεις απο τον ουρανό να αλλάζει χρώματα.

Έχει κρύο στην παραλία σήμερα. Ο ήλιος έχει κρυφθεί εδώ και ώρες. Και ο αέρας έχει δυναμώσει για τα καλά. Οι τελευταίοι θαμώνες παλεύουν να κλείσουν τις ομπρέλες τους. Τα παιδιά τρέχουν να μαζέψουν τα παιχνίδια και τα μικρότερα κουκουλωμένα με πετσέτες περιμένουν μια αγκαλιά να τα σηκώσει και να τα πάει κάπου στεγνά.

Με τα χέρια στους ώμους, σε μια μικρή προσπάθεια να ζεσταθώ, κοιτάζω μπροστά. Ο ουρανός και η θάλασσα στο χρώμα του σκούρου μπλε. Τα κύματα σηκώνονται, θεριεύουν, και ξεσπάνε αφρίζοντας στις πέτρες. Η άμμος με κυκλικές κινήσεις χορεύει γύρω από το σώμα μου. Και εγώ σφίγγω ακόμα πιο πολύ τα χέρια πάνω μου. Σε άλλη περίπτωση δεν θα μου γεννιόταν η επιθυμία να βουτήξω σε αυτά τα αφιλόξενα νερά. Και όμως. Σήμερα κάτι με τραβάει.

Βγάζω τα ρούχα μου και χωρίς δεύτερη σκέψη βυθίζομαι μέσα τους. Η ξαφνική επαφή με το παγωμένο κόβει για μερικά δευτερόλεπτα την αναπνοή μου. Ανεβαίνω στην επιφάνεια. Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Και τραβάω πίσω τα μαλλιά που έχουν καλύψει τα μάτια μου. Άλλη μια εισπνοή και πάλι μέσα.

Τι ήσυχα που είναι εδώ κάτω. Γαλήνια. Πόσο διαφορετικά από τον έξω κόσμο. Μια απίστευτη ηρεμία περιβάλλει τον χώρο. Νιώθω το κορμί μου ευέλικτο και ανάλαφρο. Σαν να είμαι για πρώτη φορά κυρίαρχός του. Αγγίζω τον βυθό και αφήνω εικόνες να γεμίσουν τα μάτια μου…

… ένα αγνό χαμόγελο παιδιού που ήρθαν να το επισκεφτούν. Μια γυναίκα να φωνάζει για τα μωρά που έχασε. Ένα δαχτυλίδι και μια υπόσχεση αγάπης και αφοσίωσης. Ένα πιάνο στη μέση της σκηνής. Δυο μάτια να κοιτάζουν με λαχτάρα τον κόσμο. Μια αγκαλιά στην μέση του πουθενά. Ένα παιδί να φωνάζει συγνώμη. Ένα δέντρο γεμάτο καρπούς. Και δυο χέρια να τους μαζεύουν. Ένα ‘σ’αγαπώ’ χαραγμένο στα χείλη. Ένας άντρας στην γωνιά του δρόμου να ζητιανεύει λίγη σημασία. Λεκιασμένες μπλούζες. Σκισμένα δάχτυλα. Λυγισμένοι εγωισμοί. Ένα ‘ευχαριστώ’ ζωγραφισμένο στα μάτια. Μια λάμψη ευτυχίας. Ένα δάκρυ. Μια απογοήτευση κλειδωμένη στον λαιμό. Ένα ντουέτο δίχως όργανα. Ο ήχος των ντραμς βγαλμένος από ένα χέρι και ένα στόμα. Μια φωτογραφική μηχανή ακουμπισμένη στο γρασίδι. Ένα απλωμένο χέρι. Μια κόκκινη χάντρα. Ένα τραγούδι που μιλάει για ψαράδες. Ένα αυθόρμητο ‘σου άρεσε?’ .Ένα πολύχρωμο φόρεμα. Ένα ζευγάρι τακούνια δίπλα σε ένα ζευγάρι παντόφλες. Μια κιθάρα. Μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Ένα ‘θέλω’ ριζωμένο στο στήθος. Ένα γκρίζο σύννεφο αποφάσεων μέσα στο κεφάλι. Που όσο περνάει ο χρόνος μεγαλώνει…


Και οι εικόνες συνεχίζουν να κατακλύζουν το ‘είναι’ μου.

Και όλο απομακρύνομαι από την ακτή.

Και ο αέρας μου τελειώνει.


Πρέπει να βγω.

Βαρκάδα

.
.

...και καθώς οι βαρκάρηδες ρίχναν τα δίχτυα τους

.

στα βαθιά νερά του έρωτα

χαμόγελα αλιεύαν και μικρές ηδονές

σαν πολύχρωμα εύθραστα κοχύλια

που τα φυλάς προσεκτικά στην χούφτα σου

μην τα χαλάσεις...

.

.

...και στα ηλιοκαμμένα κορμιά η αλμύρα κολούσε σαν χάδι

δίνοντας γεύση και άρωμα στα φιλιά

πότε άγγιγμα απαλό

πότε δυνατό σαν έναν άνεμο

που σε παρασέρνει...

.

.

...και το νερό βρέχωντας τα γυμνά πόδια απο τους αστραγάλους

.

μέχρι τα γόνατα

ξεχείλιζε απο λέξεις και νότες

που ανέβαιναν παιχνιδιάρικα στα αυτιά

καίγοντας τα μάτια

και κουρνιάζοντας βαθιά στην καρδιά...

.

.

.

.

.

.

...και οι γλάροι φύλακες-άγγελοι στο γαλάζιο

ίσκιο έκαναν με τα φτερά τους

στους δυο εραστές

που αποκαμωμένοι

αποκοιμήθηκαν αγκαλιά

πάνω στους κάβους ...

.

.

.

Κύκλοι

.
.

Και κάθε μέρα γεννίεσαι.Και πεθαίνεις.Και μετά γενιέσαι ξανά.Παίρνεις τις στάχτες σου και φυσάς ζωή.Και το 'τίποτα' γίνεται 'κάτι'.Και το χώμα γίνεται οντότητα.Και παίρνεις μορφή.Και αποκτάς ψυχή.Και ανακαλύπτεις απο την αρχή τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου.Τις ανασφάλειες σου και την αντοχή να διεκδικήσεις τα ' θέλω ' σου.

Και ερωτεύεσαι ξανά.Και γελάς.Και πονάς.Και κλαις.Και εκπλήσσεσαι καθώς βλέπεις μια χούφτα κεράσια να χρωματίζει τα χέρια σου.Τα χείλη σου.Την καρδιά σου.Και αναρωτιέσαι για το πως το μπλε του ουρανού γίνεται μωβ.Και λευκό.Και κίτρινο.

Και απο πηλός γίνεσαι πέτρα.Και σκληραίνεις.Και χτίζεις τείχη ψηλά γύρω σου.Και δεν αφήνεις κανέναν να τα περάσει.Απο φόβο.Μην χάσεις πάλι την ψυχή σου.Και μείνεις άδειος.Κενός.Αλλά δεν καταλαβαίνεις οτι την ψυχή την χάνεις.Και την βρίσκεις.Κάθε φορά που ανατέλει.Και δύει ο ήλιος.

Και αρκεί μόνο ένα τραγούδι.Ένα βλέμμα.Ή ένα δάκρυ.Για να γκρεμίσουν τα τείχη που με τόσο κόπο έφτιαξες.Να τα διαλύσουν και να σε αφήσουν εκτεθειμένο.Να σε αφήσουν εκτεθειμένο σ'αυτόν τον απέραντο κύκλο.Σ'αυτόν τον κύκλο που λέγεται ζωή.

Ζωή.

.

.

.